Not the only one

Hoofdstuk 11

[A/N] Het spijt me dat het zolang geduurt heeft mijn email was gecrasht dus ik kon mijn account niet meer gebruiken enzovoort. Maar ik ben er weer dus geniet:

Hoofdstuk 11

Yvonne:
Mijn moeder schraapte haar keel even. “Yvonne, ik ben bang dat ik je nog meer slecht nieuws moet vertellen,” zei ze zacht. Ik schudde verdrietig mijn hoofd, ik wilde het niet horen. “Maar de tumor groeit snel en de kans dat ik het overleef is 1 op 2,” vervolgde ze. Ik keek haar geschokt aan. WAT, zo snel kon het niet gaan, er moest toch iets zijn waardoor haar overlevingskans 1 op 1 werd! “De dokter heeft voor morgen mijn eerste chemo behandeling ingepland, en dan wordt het afwachten tot het aanslaat,” ze glimlachte onzeker naar me.

Ik begroef mijn gezicht in mijn handen. “Nee,” snikte ik zachtjes. “Je mag niet doodgaan mam. De dokter zei het vast fout, je overleeft het sowieso, toch mam?” ik keek haar hoopvol aan maar ik wist dat ik het mezelf alleen probeerde wijs te maken.

Ze keek me even onzeker aan en schudde haar hoofd. “Schatje, we maken er het beste van, en ik heb nog steeds 50 procent kans op beter worden. Dus geef de hoop niet op.” ze wreef even bemoedigend over mijn rug.
ik blies mijn adem schokkerig uit en knikte. “Je wordt beter mam, beloof je dat?” ik keek haar doordringend aan. Met mijn vingers veegde ik mijn tranen weg terwijl ik haar bleef aankijken.

“Dat beloof ik,” zei ze dapper glimlachend. Ik knikte goedkeurend en ontspande me weer. Het kwam goed. Nu ik voor nu gerustgesteld was over mijn moeder had ik alleen nog een ander probleempje, Justin. Het knaagde aan me dat we juist op dit moment ruzie hadden. Ik wilde niet dat hij boos op me was. Ik had hem nodig! “Ga maar even naar je kamertje anders dan kan je even uitrusten. Je ziet er zo moe uit,” zei mijn moeder die me bezorgd aankeek. Ik knikte en draaide me.

Ik liep met een verdrietig gevoel de trap op. Met een plof liet ik mezelf op het bed vallen. Mijn leven was op dit moment echt een grote chaos. Ik besloot een berichtje naar Justin te sturen. Misschien voelde ik me beter als ik hem een berichtje had gestuurd dat ik spijt had. Ik had ook echt spijt, wat bezielde me om hem het idee te geven dat ik hem niet vertrouwde. Ik vertouwde hem juist volop. Met krakende hersens keek in naar het beeldscherpje van mijn mobiel. Hoe moest ik beginnen.

Lieve Justin, het spijt me echt zo erg van wat er vanochtend gebeurt is. Ik vertrouw je echt wel en ik wil je niet kwijt. Ik was gewoon zo sprakeloos door je vraag dat ik niet wist wat te antwoorden. Het spijt me, Yvonne.

 Ik las mijn bericht nog eens door en knikte goedkeurend. Hij moest me wel geloven, toch? Ik verstuurde het berichtje en legde mijn mobiel op mijn nachtkastje.

Kirsten:

“wat denk je nou, dat we het meisjes toilet niet in durven omdat het voor meisjes is,” zei Dyse spottend. Hij liep zonder aarzelen naar binnen en kwam steeds dichterbij. “Alsjeblieft,” smeekte ik.

Toen Dyse nog maar vijftig centimeter van me afstond stopte hij. Ik moest omhoog kijken omdat hij een stuk langer was. “En waarom zou ik het niet doen?” vroeg hij.
Ik keek hem onzeker aan. “Omdat ik het echt niet wil,” zei ze met een angstige ondertoon. Ze haatte het dat ze bang was maar wat kon je anders als je helemaal alleen was met een grote groep jongens.
“Dat is niet voldoende want ik wil het wel,” zei hij grijnzend.

*TRRRRRRRRRIIIINNNNNGGG*
Met een hard kabaal ging de bel af in de gang. Dyse keek geërgerd achterom. “Ik pak je nog wel, Kirsten” zei hij expres met zoveel mogelijk consumptie waarna hij kwaad weg stampte. Ik veegde voor de tweede keer die dag mijn gezicht schoon. Ik keek even in de spiegel waarna ik opgelucht adem haalde. Die Dyse had echt een kort lontje zeg. Ik draaide me om en liep de gang in naar het juiste klas lokaal. Ik vroeg me af waarom hij nou zo boos was geworden. Waarschijnlijk kon hij het niet waarderen dat ik niet voor hem viel zoals de andere meiden. Ik gniffelde even tevreden en liep de klas in.

Toen ik de school verliet had ik een naar gevoel in mijn buik. Ik had het gevoel alsof ik achtervolgd werd. Schichtig keek ik om me heen maar ik zag niemand. Toen ik bij mijn fiets aankwam voelde ik mijn mobiel trillen in mijn zak. Zonder erbij na te denken wat het kon zijn haalde ik hem uit mijn zak en opende mijn Whats App. Ik knipperde even met mijn ogen om zeker te weten dat het echt was. Mijn handen begonnen te trillen toen ik het onbekende nummer bovenaan het schermpje zag staan. Ik opende het gesprek en keek met één oog dicht naar het bericht. Ik gromde een keer, nu ging hij te ver. Hoe durfde hij. Bijna had ik mijn mobiel weg gesmeten van woede. Ik stopte hem terug in mijn zak om dat te voorkomen. Ik keek nog eens om me heen om te zien of ik hem ergens zag. Wat een klootzak was die Dyse toch. 

____________________________________________________________________________

en? Hopelijk was het leuk. als je foutejs ziet altijd even melden. hoop dat jullie het leuk vinden. en bedankt voor alle votes en nieuwe lezers dat maakt me zo blij!