Spektrum

#10: Ardıç yeşili

*Yıldıza basmayı unutmayııın :') *

SPEKTRUM

10. BÖLÜM: Ardıç Yeşili

*Stephen Hawking'in Jim Hartle ile birlikte öne sürdüğü, evrenin başlangıç evrelerinde yoğunluk varyasyonlarını öngören Sınırsızlık Önermesi adlı modele göre yaşadığımız evren aslında başka bir evrenin tetiklemesi sonucu oluşmuştur.*

I - ıh. Yok. Olmayacaktı.

Uyumaya çalıştıkça uykum el sallayarak uzaklaşıyordu. İç sesim durup durup, "Hala uyuyamadın mı?" diye sordukça sinirlerim de bozulmuştu.

"Evet uyuyamadım, sus artık!"

Saatimin karanlıkta parlayan beyaz yelkovanını izledim bir süre. Saat sabaha karşı 4'tü.

Pes edip evde dolaşmaya karar verdim. Ses yapmamaya çalışarak odamın karşısındaki mutfağa geçip su içtim. Uykumun gelmesi için oyalanıyordum.

Odama dönerken Kerem'in kapısının altından sızan ışığı gördüm. Belki de uyuma evresine geçmemişti henüz.

Kapısını tıklattım. "Müsait misin Kerem?"

"Gel."

Kısa cevap üzerine açtım kapıyı yavaşça. Odasına ilk defa giriyordum. Siyah, tek kapılı giysi dolabının karşısında, gri örtülü yatağının önünde yere bağdaş kurmuş oturuyordu.

Dolap kapağındaki boydan aynaya bakıyordu dikkatle.
"Ne yapıyorsun?" dedim.

"Kendi kendime konuşuyordum."

"Öyle mi? Konu ne?"

Sanki burnunda görmeye çalıştığı bir şey varmışçasına bir an yaklaştı aynaya. "Af."

"Af mı? Kimi?"

Gözlerinin içine son bir kez bakıp bana çevirdi vücudunu. Sevimlice gülümseyince ortamdaki ürpertici hava dağıldı.

"Bugün, sokakta bulduğum ölü serçeyi eve götürdüğümde beni döven babaannemi affediyorum. Onu seçtim."

Her seferinde olduğu gibi ben de gülümserken buldum kendimi.

"Bu bir etkinlik mi?"

"Sayılır. Geçen gün, küçükken beni pataklayan bakkal amcayı affettim mesela."

Yatağına oturmak konusunda kararsız kalıp kapının yanındaki şifonyerinin üstüne çıktım ve ayaklarımı sallamaya başladım.

"Ne işe yarıyor peki?"

"Hafifletiyor. Bir yük taşımıyorsun. Çünkü hayat sırtında taşıdığın bir şey olmamalı... Asıl affetmem gereken kişiye sıra gelinceye kadar her seferinde bir kişi."

"Etkileyici..." dedim, "Peki o kim?"

Vücudunu geriye bıraktı, artık yerde sırt üstü uzanıyordu. Kollarını kafasının altına yerleştirirken bana baktı ve güldü.