_CHARM_
Cebi is now asleep again. Medyo bumaba na rin ang lagnat niya. Hindi katulad kanina na sobrang taas nito na halos pinag-alala talaga ako. Akala ko ay titirik na ang mga mata nito. Pabaling-baling kasi itong na tila nahihrapan kaya sinubukan ko siyang gisingin. Tila wala pa ito sa katinuan ng magising at ng makita ako. Siguro ay epekto ng sobrang taas ng lagnat niya.
I was shock a minute ago when he suddenly hold my arms and pull me towards him. I almost panic when I meet his tired eyes. He was looking at me with shock and fright for some reason. Nang sinubukan kong lumayo ay parang lalo lang siyang nataranta.
Hindi ko man alam kung ano yung napanaginipan niya pero sigurado akong natatakot siya dun. Kumalma lang siya ng niyakap ko siya at hinagod ang ulo niya para kalmahin siya. I keep chanting that everything's gonna okay. That there is nothing he should be afraid of and it only made him to hold me even more until he fell asleep again.
Napabuntong hininga na lamang ako habang tinitignan siyang mahimbing na natutulog sa kama ko. It's nearly seven in the evening and he's been asleep for almost four hours. Hindi naman siguro siya magagalit kung gigisingin ko siya para kumain diba? Muli akong napabuntong hininga at nilakasan ang sarili kong gisingin siya and thanks god at hindi naman siya nagsnap.
I helped him sat down and handed him the soup that I made.
"Mainit 'to." paalala ko sa kanya. Tinignan lang niya kaya napatikhim ako.
"C-can you feed me?" mahina at paos niyang sabi na ikinakurap ko. Ilang segundo akong napatulala sa kanya bago ko naprocess sa utak ko ang sinabi niya.
"A-ahm, sure ka?" hindi sigurado kong tanong sa kanya pero hindi siya sumagot. Mataman lang niya akong tinignan kaya muli akong tumikhim.
"O-okay." sagot ko na lamang at sinimulan ng sumandok at hipan ang soup bago maingat yung isinubo sa kanya. Tahimik lang siya habang ginagawa ko yun hanggang sa maubos niya yun. I handed him the water and medicine but just like the first time, he requested me to help him. Kaya no choice ako kundi isubo sa bibig niya ang gamot.
My hand even trembled when my fingers touches his lips. It was soft and at the same time hot. Wala sa sariling napalunok ako habang iniingatan ang tubig na pinapainom sa kanya na wag matapon.
Nang matapos na ay tila doon lang ako nakahinga ng maayos kahit na todo pa rin ang pagtambol ng puso ko. Ramdam ko rin na sobrang init na ng pisngi ko.
"M-magpahinga ka na para m-makabawi ka kaagad ng lakas mo." nauutal kong sabi, sa kanya at pilit na iniiwas ang tingin ko sa kanya. Mabilis akong tumayo sa pagkakaupo ko sa kama dala-dala ang tray at dali-daling lumabas ng kwarto. When I got out, I can finally hold my chest and feel the fast beating of my heart. I bite my lips as I look at my fingers that touches those sinful yet addictive lips of the man inside my room.
"You should stop assuming, right now Charm. Hindi makakabuti sayo 'to." pakiusap ko sa sarili ko.
After I arrange everything in the kitchen ay bumalik ako ng kwarto to check on Cebi. Pero kumunot ang noo ko ng makitang hindi siya nagpapahinga. He's still sitting on my bed just how I left him.
"I told you to rest." singhal ko sa kanya.
"I am resting." sagot lang niya sakin pero hindi ako tinapunan ng tingin. Nakatingin lang siya ngayon sa sketchpad kong hawak-hawak niya na kanina ay nakapatong lang sa itaas ng side table ko. Napabuntong hininga na lamang ako.
Dummy Charm. Kailan ba nakinig sayo ang lalaking 'to?
Lumapit ako sa kanya at umupo sa silya na inupuan ko kanina habang binantayan siya. I maintain one meter distance between us to avoid myself being pushed by him again to not to go closer to him.
I rest my head above my arms na nakapatong sa sandalan ng silya na inuupuan ko habang tahimik lang na tinitititigan siya. I am waiting for him to scold me and told me to stop staring at him which didn't happened.
"Did you ate dinner?" he asked me instead with his cold and stern voice. I nodded and hummed to answer him without looking away. Still, he didn't bulge. I wonder if what's running on his mind now?
"Aren't you sleepy?" he asked again and turn his gaze at me that caught me off-guard. Napaayos ako ng upo.
"Aren't you going to sleep?" he once again asked that made my brows met.
"Di ba dapat ikaw yung natutulog na ngayon? Kailangan mong magpahinga." balik ko sa kanya pero tinignan lang niya ako at muling ibinalik ang tingin sa sketchpad ko at hindi na nagsalita pa. Now, I am starting to get curious on his silence.
"Can I ask a question?"
"No." kaagad niyang sagot dahilan na kumibot ang labi ko. Napairap na lamang ako. Tch. He is indeed Cebi afterall.
"Where's your bracelet?" bigla-bigla na lang niyang tanong. His eyes are still on my sketchpad and keeps on flipping its pages.
"I have so many bracelets." sagot ko sa kanya which true.
"This one." he said and pointed out on my sketchpad. Out of curiosity ay lumapit ako sa tabi niya para makita ang tinutukoy niya. Panandalian akong natigilan ng makita ang disenyo ng bracelet na tinutukoy niya at napatingin sa kanya na nakatuon pa rin ang mga mata sa disenyo ko. Napakagat ako ng ibabang labi.
"W-well, I-I lost it?" hindi ko siguradong sagot sa kanya. Nag-igting ang panga niya dahilan na mapalunok ako. I even saw how his hands fisted.
Bago pa niya maisipang punitin ang sketchpad ko ay mabilis kong kinuha yun sa kamay niya dahilan na mapaangat siya ng tingin sakin. I almost shivered when I was able to meet his black pair of orbs if only I didn't notice the same emotion on his eyes. And slowly, that scared that I felt slowly melted.
Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay kong may hawak ng sketchpad.
"It was unintentional. Hindi ko alam kung saan ko nawala." mahinang paliwanag ko sa kanya. Umiwas siya ng tingin sakin pero nakita ko ang lalong magkuyom ng mga kamao niya.
Why is he acting like this? I really can't understand him. He want me gone but he's reacting furiously upon knowing the bracelet which was I designed first together with him was gone. I don't want to assume. I really don't want to. But the way he's reacting right now, he's making me want to assume and hope again.
"Bell."
"What?" kunot-noong tanong ko sa kanya. Para kasing may sinasabi siya pero hindi ko marinig kasi sobrang hina ng boses niya. He's still not looking at me and say something again.
"I can hear a faint sound of bell." panandalian akong natigilan at nanatili lang na tinitigan siya.
"Maybe, I'm just hearing it." usal pa niya. Then, I snap my fingers when I finally realized what he was murmuring.
"Oh, that's my anklet." I answered him that made him froze. And slowly he faced me. Ngumiti lang ako sa kanya at binuklat ang pages ng sketchpad ko.
"Remember when I told you that I love the sound of small bells." Mas lalong lumapad ang ngiti ko ng makita ang hinahanap ko. I faced him my sketch pad with the design of my anklet that I'm talking about. I saw his adam apple move when he finally saw the design.
"You designed one for me as a birthday gift. And yeah, I'm still wearing it until now." nakangiting kwento ko sa kanya. I even intentionally move my right foot to let him hear it.
But my smile slowly fall down when I saw how his lips parted and paled when he finally hear the bell from my anklet.
BINABASA MO ANG
Chancy Revenge [Completed]
RomanceLOVE STRINGS Series II She's crazy. She's mad. But that's only because of her first love. She's more evil than you think. A woman with a big yet broken heart will end her madness with her Chancy Revenge. "Kuya, buntis ako. At hindi ikaw ang ama." ph...
![Chancy Revenge [Completed]](https://img.wattpad.com/cover/162652360-64-k213830.jpg)