၂၃

3K 437 27
                                        

Unicode

မမဟာ သိပ်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းသည် ။ မမ မင်္ဂလာပွဲမှာ ငယ် ရှိနေပေးခဲ့ပေမဲ့ ငယ့် မင်္ဂလာပွဲမှာတော့ မမဟာ ရှိမနေပေးခဲ့ဘူးလေ ။ ငယ်ဟာ ဘယ်လောက်တောင်မှ ခြောက်ခြားနေခဲ့သလဲ ။ငယ် မချစ်မနှစ်သက်သူ၏ လက်ထဲသို့ ထာဝရသက်ဆင်းရတော့မှာမို့ ငယ်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် အားငယ်နေခဲ့သလဲဆိုတာ မမ နားလည်ဖို့ကောင်းသည်။ ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲလိုက်ဖို့ မတတ်နိုင်လျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ မမ ကို မြင်တွေ့နေခဲ့သင့်တာ။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် နှုတ်ဆက်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ မမဟာ ထွက်မတွေ့ခဲ့ပြန် ။ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူးဆိုတာနှင့် ထိုလောက်ထိ ပြတ်တောက်သွားဖို့ လိုရဲ့လား စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း အစကတည်းကပင် ဘာမှမသက်မဆိုင်။ သို့သော် တွေ့ချင်ခဲ့၏ ။ သွားတွေ့လိုက်ဖို့ရာအတွက်ဆို ထူးဆန်းနေလောက်မည်ဟု တွေးမိကာ ငယ်လည်း မမဆီ မသွားနိုင်ခဲ့ပြန်။

ထိုနေ့ညနေမှာပင် ငယ်က ငယ့်အိမ်ထောင်ဖက်၏မြို့ကို လိုက်သွားရသည် ။ တစ်ဖက် မိဘဆွေမျိုးများက ကားတစ်စီးနှင့် အရင်ထွက်သွားပြီး နောက်ဆုံး ငယ်တို့ဇနှီးမောင်နှံ၏ ဂျစ်ကားထွက်သည်အထိ မမ က ထွက်မတွေ့သဖြင့် ထိုနေရာမှာပင် အဆုံးသတ်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ 

ဂျစ်ကားလေးဟာ မြို့နှင့် တရိပ်ရိပ်ဝေးလာခဲ့သလောက် ငယ့် စိတ်ဝိညာဉ်လေးနဲ့ပါ ဝေးသထက် ဝေးလာသည် ။ မြို့ပြင်ကနေ ဝေးလာပြီး တောစပ်နားရောက်တော့ ကားက ရုတ်တရက်ကြီး ထိုးရပ်သွားချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကြည့်မိတော့အနည်းငယ်ပင် မှောင်စပြုနေပြီ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

"မသိဘူး
ခဏလေး ကိုယ်ဆင်းကြည့်လိုက်မယ်"

ခဏအကြာအထိ ဘာမှထူးခြားမလာပဲ ရှိနေပြန်သည်။

"ငုဝါ ၊ ဆင်းခဲ့ပါအုံး "

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကားပေါ်မှအဆင်း
ရုတ်တရက်ကြီး ငယ့်နောက်ဘက်ကနေ လက်တစ်စုံ၏ သိုင်းချုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည် ။

"ဘာလုပ်တာလဲ အခု "

ကြောက်လန့်နေသော်လည်း ဟန်လုပ်ရင်း တည်တင်းတင်း မေးရ၏ ။

အဝါမှိုင်းမှိုင်း​ရောင်​လိပ်​ပြာငယ်​( အဝါမွိုင္းမွိုင္းေရာင္ လိပ္ျပာငယ္) Where stories live. Discover now