Het Schaduw iets

Hoofdstuk 20 be everything do everything.

De dierenarts kwam naar buiten gelopen en Noë en mijn handen vonden elkaar. Ik kneep zachtjes in Noë zijn hand en hij kneep zachtjes terug.

Ik begon zachtjes in mijn hoofd "plz laat hem het overleefd hebben" te zeggen. Alleen door de dierenarts gezicht, wist ik al dat er iets niet goed was. Hij deed zijn handschoenen af. Onze ogen bekeken hem aandachtig. Was Neo er goed vanaf gekomen? 

"Neo gaat het niet halen. Hij leeft nog wel, maar heeft beschadigingen aan zijn longen. Dus jullie kunnen nu nog afscheid nemen." Er rolden tranen over mijn wangen. " neeeeeej" schreeuwde ik in mijn hoofd. Dit kon gewoon niet. 

Jackson was al op gestaan en Noë hielp me overeind. Je zag de pijn in zijn ogen. Ik wreef de tranen van mijn gezicht. Ik was vastberaden, Neo zou dit halen of dat met hulp van mij was of zonder maakte niet uit.

Noë sloeg lief een arm om me heen en duwde me zachtjes richting de deur waar Jackson stond. Hij hield de deur voor mij en Noë open. 

Daar lag hij zo klein, zo schattig, zo kwetsbaar. Mijn hand ging naar mijn mond. Ik moest me inhouden hem niet in mijn armen te nemen en te knuffelen. Ik strekte mijn hand naar Neo uit. Mijn hand trilde lichtjes en zijn neusje bewoog even. Zijn oogjes gingen een stukje open. Jackson aaide hem zachtjes en liep toen weg. "Het wordt me te veel, ik laat jullie alleen." Fluisterde hij met een bedompte stem. 

Nadat ik de klik van de deur hoorde, keek ik naar Noë. Ik smeekte met mijn ogen. "Wat moet ik doen?" Vroeg ik direct. " het is moeilijk en pijnlijk." Hij keek me aan. " je moet je hand op zijn hart leggen en de andere op zijn hoofd. Je vult je vult zijn beschadigingen met jou aan. Je word een deel van hem, jullie geesten wordt gedeeld. Waarschijnlijk krijgt Neo één oog dezelfde kleur als jij. Hij wordt dan, als het goed gaat, geheeld en zal het overleven." Hij zuchtte. 

Je moet verbinding maken met hart en ziel. Hoe je het doet weten we niet precies, maar je moet je energie naar degene toesturen en het lijkt op als je naar je wolf vendanderd vertelde Noë.

Ik legde mijn vinger tegen zijn voorhoofdje aan. Daarna legde ik mijn hand zachtjes tegen zijn borstkast. Het ging nog steeds razendsnel op en neer. Ik sloot mijn ogen en beeldde me in dat ik energie naar Neo stuurde en dat dat op zijn weg alles heelde. 

20 seconden later deed ik mijn ogen weer open, ik was even weggevallen. Ik was alleen niet omgevallen. Neo zijn ademhaling werd steeds langzamer en zijn oogjes waren dichtgevallen en toen zuchtte hij en haalde niet weer op nieuw adem. Ik liet geschokt mijn handen van hem afglijden. Mijn adem kwam schokkend uit mijn keel en ik begon te trillen. Noë zijn handen pakte me vast en trokken me tegen hem aan ik legde automatisch mijn hoofd tegen zijn borstkast en liet de tranen komen. In mijn hoofd bleef ik herhalen dat het niet kon, Neo moest blijven leven. Ik voelde Noë zijn warme handen over mijn rug heen en weer wrijven. Hij trok me nog iets dichter tegen hem aan en zijn warmte sloot me in een veilige cocon. Ik wou niet anders meer dan dit. Ik wou alleen nog zijn arm om mij heen hebben, zijn warmte voelen. Neo had het niet gehaald de wereld was niet eerlijk. Ik snikte een keer en duwde mijn hoofd zachtjes tegen Noë aan. Ik hoorde zijn hartslag en ik bleef er naar luisteren. Zijn kalme hartslag. Ik weet niet hoelang we daar hebben gestaan, maar dat was niet erg. Op eens voelde ik iets achter in mijn hoofd zachtjes happen naar adem. Langzaam draaide ik me om. Waren dat mijn gedachten?