Kod Adı anonykşklı | Texting

'40

İçimde anlamlandıramadığım bir heyecan vardı. Sonunda beklediğim şey olacaktı. Sonunda anonla yani nam-ı diğer anonykşklıyla karşılaşacaktım.

Çadırın yanından ayrılmadan önce etrafıma bakındım. Ses yoktu. Aslında bir nevi tırsıyordum da fakat gideceğim yer çok uzak değildi. Çadırların olduğu yer gözüküyordu. Derin bir nefes aldım ve ses çıkarmamaya özen göstererek ilerlemeye başladım.

Telefonumun fenerini açıp ilerlemeye devam ettim.

Neden gecenin bi vaktini seçmişti? Neden sabah söylemek varken gecenin 3 'üydü?

Sonra aklıma yazdığı mesaj geldi. Eğer uyanıksan diye belirtmişti. Yani ben uyanık olmasaydım belki de sabahına kendisini gösterecekti.

Hem yürüyor hem de habire arkama bakıyordum. Sanki birisi çıkacakmış ve yine 'şaka' diye bağıracakmış gibi hissediyordum.

Şayet böyle bir şey olursa yolu umursamam şuradan aniden giderdim.

Dediği yere gelmiştim. Adımlarımı durdurdum ve gözlerimle tüm çevreyi taradım. Arkamdan duyduğum adım sesleriyle kalbimin atışının sesi kulaklarıma kadar ulaştı. Elimi kalbime götürdüm.

Sertçe yutkundum ve istemsizce gözlerimi kapattım. O buradaydı, tan arkamdaydı.

Gözlerim kapalı hâlde yavaşça arkama döndüm. Saçmaydı ama bir türlü gözlerimi açamıyordum.

"Açabilirsin." Diye işittiğim sesle göz kapaklarım yavaşça aralandı.

Konuşmadım.

Sadece bakmakla yetindim.

Anon şu an karşımdaydı. Ve evet tahmin ettiğim gibi anon Barlas'tı.

Ne diyeceğimi bir türlü bilmiyordum. Ağzımı açıyor fakat tekrardan kapatıyordum.

"Pekâla şaşırmana veriyorum şu anki hâlini" dedi ve ellerini ceplerine koydu.

Biraz daha ona yaklaştım. Bana yazan Barlas'tı. Geçmişten bugüne güldüğüm, sinirlendiğim, benim hayatımda değişim sağlayan kişi Barlas'tı.

Değişik hissediyordum.

Barlas ve anon?

Nedensizce birbirlerini tutmuyorlardı ama şöyle bir şey de vardı ki insanlar telefonlarının arkalarına saklanabilirlerdi. Hiç kimseyi sadece mesajlaşarak tanıyamazdınız çünkü.

"Gerçekten ne diyeceğimi bilemiyorum." Sonunda konuştuğumda bana gülümsediğini fark ettim.

"Şu an karşımda anona tripler atan kişiden çok farklı birini görüyorum." Açıkcası utanmıştım. Aklıma ona attığım tripler ve laflar gelmişti.

Başımı başka tarafa çevirdim.

Ee şimdi ne diyecektim?

"Neden bu saatte kendini göstermek istedin?"

"Yarın erkenden işim çıktığı için gideceğim. O yüzden sana kendimi göstermek istedim. "

"Sonunda sözünü tuttun yani?" Dedim ona gönderme yaparak. Hafif sırıttı.

"Evet, öyle oldu." Ve tekrar oluşan sessizlik.

"Artık gitsek iyi olur, biri falan uyanmasın sonra." Birinden kastım kesinlikle Ata Berk'ti. Onun bizi görmesini nedensizce istemiyordum.

"Olur." Dedi ve birlikte geldiğimiz yolu yürümeye başladık. Aklımda bitmesini beklediğim soru işaretleri orada yerini koruyordu.

Anona yani Barlas'a sormak istediğim tonlarca soru vardı. Fakat şu an yeri değildi, elbet yarından sonra ki günlerde de sorabilirdim.