Okulun en inek kızını düşünün. Sizce sosyal bir kız olabilir mi?
Peki ya telefondan gelen bir mesaj onu bu asosyalliğinden çekip alırsa?
~~
anonykşklı : evet yakışıklı ben ( gönderilmedi )
anonykşklı : selam, ben yakışıklı (gönderilmedi )
anonykşklı...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
"Akasya beni korkutuyorsun." Betül'ün bilmem kaçıncı kez söylediği cümleyle başımı ona doğru çevirdim.
O gittiğinden beri koltuğa oturmuş düşünüyordum. Gerçi kafam o kadar allak bullaktı ki neyi düşündüğümü bile bilmiyordum.
"Bari yaşıyorum de ." Betül'e göz devirdim.
"Ha tamam bu da yeter." Yanıma oturdu. Nerden başlayacağımı bilmiyordum.
"Betül" dememe kalmadan beni susturdu.
"Her şeyi duydum." Gözlerimi şaşkınlıkla açmıştım.
"Bizi mi dinledin Betül?" Suçlu bir ifade takınarak yüzünü önüne eğdi.
"Ya sadece birazcık, hem her türlü anlatacaktın." Daha bir şey söylemedim. Neden desem boştu sonuçta dinlemişti.
"İyi o zaman anlatmama gerek kalmadı." Bir şey söylemedi. Yine dalıp gitmiştim. Böyle bir acıyı hiç hissetmemiştim.
Gerçekten hissetmekte istemezdim, hatta onunla hiç tanışmadığım sadece adı sanını bildiğim günlere dönmek isterdim.
Hem de o kadar çok isterdim ki.
İçimde yaşadığım savaş ben dışıydı. Hiçbirine kendi isteklerimle yön veremiyordum. Kalbim bi taraftan sözünü ortaya savururken düşüncelerim diğer taraftan ona meydan okumaya çalışıyordu.
Yani basit bir tabirle aklım ve kalbim birbirine girmişti.
Ve en kötüsü de bu durumda baskın olan kalbim oluyordu.
"Ona bir şans daha veremez misin?" Duyduklarım gerçek miydi yoksa hayal miydi diye Betül'e döndüm. Bu kız ciddi miydi?
"Ya bak kızma bir dinle. Sen bu konuda kesinlikle haklısın, ama önceden olup bitmiş hatta bundan suçluluk duyduğu için de seninle baştan tekrar tanışmış. Bunu da düşün. Ve o seni gerçekten seviyor." Ellerimi tuttu. Benden medet umar gibiydi.
"Azıcık dinlemiştin değil mi Betül?" Resmen olan biteni özetlemişti. Dudağını ısırdı.
"Tamam azıcıktan biraz fazla dinlemiş olabilirim ama konumuz bu değil. " dediklerini akıl süzgecimden tekrar geçirdim.
Yemin ederim bende çok inanmak istiyordum ama hem olanlara kızıyordum hem de bir daha inanıp başka şeylerin ortaya çıkmasından korkuyordum.
"Bilmiyorum Betül, bu konuyu yalnız düşüneceğim." Artık dur demeliydim. O kadar çok düşünmüştüm ki kafamın ağrıdığına yemin edebilirdim.
