The Royal Knights (Completed)

Chapter 11

It's Gone

Nagising ako na napakagaan ng pakiramdam ko. Hindi gaanong kaliwanag sa silid kung nasaan ako. Hindi rin ako makatayo at may barrier na gawa sa puting mist ang nasa kamang hinihigaan ko.

Inalala ko ang nangyari kanina. That sucker witch.

Dahil hindi ko maigalaw ang buong katawan ko ay pinilit ko na lang tignan ang kanang kamay ko. At tahimik na nagbigkas sa isip.

Karu-sa no me.

I tried to release my light magic pero nagflicker lang ito sa kamay ko.

No. Wag naman sana.

It-try ko pa sana pero may nagsalita sa gilid ko. Mabagal akong lumingon doon at nagulat ako nang makita siyang nakaupo sa single sofa.

“There's no way she'll be able to suck your magic. It's connected to your eyes.” sinara ni Captain ang librong binabasa niya. Damn, why is he here? Magtatanong pa lang sana ako kung bakit nagflicker lang sa kamay ko ang liwanag pero agad na ulit siyang nagsalita. “That barrier around you is a healing mist and will suppress your power. You're in the clinic anyways if you happened to wonder where you are.” tumayo siya at lumapit sa gilid ko.

“How's Yukimura?” hindi nakaligtas sa'kin ang pagtiim ng bagang niya. May problema ba?

“He's fine. Ikaw na lang naman ang hinihintay naming magising.” napakunot naman ang noo ko.

“What do you mean?” hindi ba kanina lang nangyari ang lahat?

“You're asleep for about three days and a half.” napatahimik naman ako. Pilit akong tumayo pero hindi ko magawa.

“You sure you're okay now?”

“Yes, Captain.” he's eye changed and now his right hand covered in black. He placed his hand in a mist and within a second, the barrier's gone.

Pinanood niya naman akong umupo. “They're on the living room. Mas maganda kung didiretso ka na doon since nakapagpahinga ka na. Kumpleto sila doon at labis ang pag-aalala nila sa'yo. I'll go back to the Royal Kingdom. Take care.” and in just a snapped, nawala na rin siya.

Napahinga naman ako ng malalim. Three days?

Kure-sa no me.

“Elquiorra?”

“What?” ayaw niya atang lumabas.

“You saved me back there. Thanks.”

“I can't just let her to do that. And... I can't let anyone hurt you.” napatahimik na lang ako.

Gusto ko mang alamin kung paanong nakabalik kami dito ay hindi na 'ko nagtanong pa.

“Do you want to go with me? Nasa living room silang lahat.” naghintay akong sumagot ito pero tahimik na talaga siya. Napakamot na lang ako at tumayo na. Hahakbang na sana ako nang marinig ang boses nito.

“Nakausap naman na nila ako tsaka.. baka mabwisit nanaman ako sa pagmumukha ng pusang yon.” napatawa naman ako. Ah, I remember.

The moment Shouka woke up, she scratched Elquiorra with her hands that turned into claws. Hanggang sa nag-away na sila.

“You say so. Just come out if you want to.” I turned back my eyes and get outside of this clinic. Sa unang palapag din ito. Dumiretso ako sa living room at nasa entrance pa lang ay napahinto na ako dahil naabutan ko silang nagkakagulo.

It's just like the first time I got here. The wood element user and the other one with wings are fighting to death. And why is that?

“This is for my chicken that you ruined!”

Eh?

Binalingan ko na lang ang iba pa. My jaw dropped when I saw Akiha, painting the whole wall. At dalawang dingding na lang ang wala pang kulay. Siya yung naabutan kong nags-sketch nang unang punta namin dito.

What will happen if Captain Astharoshe found out what's going on this hideout?

I saw Rinslet pestering Elliot to drink with her. Shouka joined the battle between the two who're fighting because of a pitiful chicken. Aleister is busy dressing the food.

Can't he see what's going on here?

Yukimura is taking his time erasing the paintings on the wall. Brioche's eyes are closed, I can say that he's concentrating and not sleeping. And there's Astaroth, having fun using his animancy ability. He created a small monster with a concrete debris at nakita ko ang paglapit non sa kaawa-awang nananahimik na si Brioche. Bigla 'yong tumalon sa mukha niya at sa gulat ay kinuha niya yon at binato sa salaming bintanang natitirang maayos. Nabasag yon. Wala na, basag na lahat ng bintana. Ganto kaya sila lagi?

Hindi ko na naisara ang bibig ko. May igugulo pa ba ang living room? Napansin ko ang tatlong couch sa iba't ibang parte ng living room at taon yon. Warak din ang dalawang mesa at isa na lang ang buo—yung pinaglalapagan ng pagkain ni Aleister. Yung mga upuan, hindi ko alam kung saan napunta dahil isa na lang ang natitira dito. Ang alam ko ay kumpleto yon para sa bilang namin, saan na kaya? Tanggal na rin ang mga kurtina at lahat yon ay nagkalat na sa lapag, warak warak na. Wala na. Hindi ko na alam kung nasaan ako.

Paalis na sana ako dahil wala rin naman akong maiaambag sa kaguluhan nila, mukhang ako na lang ang matino sa kanila. No, there's no doubt, ako na lang talaga.

What happened to their title, ‘the best squad’? Ha, mali ata ang rinig ko. This is the worst, mate.

“Iris!” nakita ko ang paglipad ng lalaking may pakpak papunta sa'kin at sinalubong ako ng yakap.

Bigla rin siyang napabitaw dahil may humila sa kaniya. Hindi ko lang alam kung sino dahil nakalapit na silang lahat sa'kin.

“Iris, you're fine na?” Rinslet asked and I just nodded. Kitang kita ko ang relief sa mukha nilang lahat.

“Whoo! I thought you'd be sleeping until tomorrow! I'm glad you're fine. Miss me?” nakangising tanong nung may wood element.

“Sorry but who're you again?” nahihiya kong tanong. Natahimik silang lahat at biglang napuno ng tawa ang silid. Siya naman ay napakamot lang. Seriously, baka nung nagpakilala sila ay yung oras na hinila na ako ni Rinslet non.

“I'm Rufus. Don't ever forget it, lady.” nakangiwi niyang saad. Pinat naman siya sa balikat nung lalaking may pakpak na ngayon ay unti unti ng nawawala or should I say pumapasok sa likod niya? Masakit kaya yon?

“Don't worry, man. I will never forget your name.” nagsitawanan naman ulit sila.

“And you are?” gusto ko talagang malaman ang pangalan nila. Promise, tatandaan ko.

“Don't worry, man. I know your name.” ganting pagtapik ni Rufus sa balikat nito na nakangiwi na.

“I'm Yaichi. Yeah, don't forget it.” bigla silang napatabi nang may palipad na apple sa gawi ko. Wala akong balak umilag, I'll just use my ability.

Pero lahat ay napatahimik nang biglang tumama sa mukha ko ang apple.

“Iris?”

“Yah! Kakagising mo lang!”

“Ano nangyari?”

“Bakit 'di ka umilag?”

“No, something's wrong. She's never dodged the things we'd thrown to—” Elliot stopped what he's about to say and it was the last voice I'd heard. Lahat sila napatahimik.

“Iris, you have the ability to stop the time. Why didn't you?” napalingon ako kay Asta na nagsalita.

“It seems like I had. It's not like I didn't. I can't.” nakatingin lang sila sa'kin. I remembered the crazy-sucker-ability-bitch. “My ability. The space-time manipulation, it's gone.”