SONSUZ

7. BÖLÜM: "GERÇEKLER"

-ALEX-

Koçun düdüğünü çalmasıyla oyun tekrar başladı. Eric hala ortalarda yoktu, onun yerine yedeklerden başka biri oyuna dahil oldu. Eric'in nereye gittiğini gören kimse yoktu.

Kargaşa sırasında Effy tamamen aklımdan çıkmıştı. Kafamı tribüne çevirdiğimde onu görmek istediğim yerde yalnızca boş koltuklar vardı. Gitmişti. Canının sıkılacağını tahmin etmiştim ama gideceğini düşünmemiştim.

Koç bizden sıkılmış olmalıydı ki zilin çalmasıyla bağırmaya başladı.

"Tamam, bu kadar yeter! Zaten iğrenç oynuyorsunuz, leş gibi kokuyorsunuz! Gidin duş alın, pazartesi günü antrenmana geç kalmayın!"

Herkes sessizce koça söverek duşlara doğru gitti. Bu sırada bana doğru yaklaşan Archie'yi fark ettim.

"Çıkışta görüşürüz." deyip göz kırptı. Bu çocuktan cidden şüphelenmeye başlamıştım!

Hızlı bir duş alıp giyindim ve saçlarımı kuruttum. Daha sonrasında dersler oldukça sıkıcı geçti. Effy'i hiçbir yerde bulamıyordum.

Son ders edebiyattı ve hocayı dinliyormuş gibi yaptım, fakat başka şeyler düşünüyordum. Tamam, Effy'i düşünüyordum. Birkaç saniye de olsa aklımdan çıkamaz mıydı bu kız?

Zilin sesiyle kendime geldim. Çantamı sırtıma geçirip sınıftan çıkacakken kapıda beni bekleyen Emma'yı gördüm.

"Hey! Benim bugün kütüphaneye gitmem lazım, servise bensiz git." dedim yüzünün asılmasını izlerken.

"Hmm peki, sonra görüşürüz." Biraz bozulmuş gibi dönüp gitti. Şu an bunu dert edecek değildim, aklımda Archie'nin ne yapmaya çalıştığını çözmek veya Effy'nin neden çekip gittiğini anlayabilmek gibi başka sorunlar vardı.

Archie'nin sınıfına gidecektim fakat telefonuma gelen mesaj buna engel oldu.

"Cezaya kaldım, sen kütüphaneye bensiz git. Ben ARABAMLA gelmeye çalışırım :) "

Arabam olmadığını nasıl da yüzüme vurmuş! Pislik herif!

---

Kütüphaneden içeri girdiğimde Effy ile burada karşılaştığımız günü hatırladım. Tanrım... Yine onu düşünüyordum! Dikkatimi dağıtmak için elime bir kitap aldım ve Archie'yi beklerken okumaya başladım. Ama yazılanlara kendimi veremiyordum.

Effy neden bana haber vermeden gitmişti ki? Kendimi sürekli onu düşünürken bulmamın sebebi ona karşı bir şeyler hissettiğim için miydi?

Daha önce çok kızla çıkmıştım evet, ama hiçbirine karşı bir şey hissetmemiştim. Düzgün bir ilişkim bile olmamıştı.

Oyalanmaya çalışırken bir yandan da sürekli kitaplıkların arasındaki büyük saate bakıyordum. Bu sırada arkamdan sinir bozucu bir ses geldi.

"Gelmişsin."

Her zamanki ukala bakışlarıyla karşımda duruyordu Archie. Önündeki sandalyenin arkasını çevirip oturdu.

"Niye çağırdın beni? Çabuk ol ne diyeceksen! Zaten yeterince beklettin."

"Sakin ol bakalım zor çocuk, aslında benim değil senin konuşman lazım, öt bakalım ne zaman geldiler?"

"Kim geldi? Neden bahsediyorsun be?"

"Salağa yatma, her şeyi gördüm. Güçlerinden bahsediyorum seni aptal! Laboratuvardaki o gizemli ateşi kimsenin görmediğini sandın değil mi?" Alaycı bir şekilde gülümsedi. Huzursuzca yerimde kıpırdandım.