Limerence (Dauntless Series #2)

Chapter 14

Dalawang oras bago lumubog ang araw, napagdesisyunan na naming mangabayo bago umuwi ng Alabang. I am riding a white horse. It was hard for me at first that Marceu had to support me while I improve my balance. He's holding the reins while keeping his hands on my waist.

Sa una ay halos hindi ako makagalaw dahil natatakot akong baka biglang tumakbo ang kabayo at dalhin ako kung saan. Ngunit kinalaunan ay nasanay na rin ako at nabawasan ang pangamba ko. Nilingon ko si Marceu na nasa tabi ko na rin at nakasakay sa kulay brown na kabayo, it was quite bigger than mine.

"Are you okay?" He asked, worriedly. I nodded. "No, I mean..."

He glanced at my pelvic area and I suddenly wanted to hit him so bad. Lalo pa't malapit lamang sa amin si Uncle Hugo at saktong nakatingin ito sa aming dalawa. Napailing ako at hindi siya pinansin. I made a short clicking noise and pulled the reins to command the horse to move. I heard Marceu's horse approaching but that's the least of my concern, kahit na kinakabahan ako dahil hindi ko alam kung saan na kami pupunta ng kabayong ito.

Sinasabi ko na nga ba!

I am panicking! I started pulling the reins but she won't listen. She started galloping instead, making me scream on the top of my lungs. Mas lalong humigpit ang pagkakahawak ko sa reins at napapikit na lamang dahil ayokong makita ang sarili kong bumagsak.

Kung sana ay nakinig ako nang mabuti habang pinapaliwanag ang mga dapat kong gawin habang nakasakay ay hindi ako malalagay sa ganitong sitwasyon. My nervousness of riding the horse alone eat me up. My first experience on horseback riding was when I was only 12 years old, but it's totally different than now. My Dad was behind me to guide me then, of course because I'm still a kid back then.

When I felt myself slipping from the saddle, I decided to just throw myself onto the ground since I'm wearing a protective gear. I won't be hurt critically. Nagpagulong-gulong ako sa damuhan. Doon lamang ako nakahinga ng maluwag. I saw Marceu pulled the reins of the horse I had ridden, and that's when I concluded that he's been riding on it very often. He can managed to stay still without even holding at the reins of his horse.

Nang masiguro niyang may tauhan nang papalapit sa kanila ay iginala niya ang kaniyang paningin para siguro hanapin ako. I put my arms on my forehead and lie on the ground like nothing happened. But still, my body is aching. I heard the horse's shoes galloping towards me but I kept my eyes shut. Saka lang ako nagmulat ng mata nang naramdaman kong may tumapik sa balikat ko. Bumungad sa akin ang nag-aalalang mukha ni Marceu at pagkatapos ay niyakap ako ng mahigpit.

"Ayos lang ako!" Natatawa kong sinabi kahit pa masakit ang balakang ko. Humiwalay naman kaagad siya, ngunit bakas pa rin sa mukha niya ang pag-alala at pagkatakot.

"I am never gonna forgive myself if something bad happens to you." He said, panting. I only laughed at his remark.

Marceu insisted to bring me to a nearest hospital to have me checked, pero hindi na ako pumayag. Besides, gabi na, at babyahe pa kami pauwi. Naglagay na lamang ako ng pain relief patch sa masakit na parte ng katawan ko. Kailangan ko pang ipakita sa kaniya na walang masakit sa katawan ko para lang maniwala siya at tumigil na sa pagpilit na dalhin ako sa ospital. He gave up eventually, and so I drifted off to sleep.

Hindi kami madalas lumabas para magdate dahil una, busy kaming dalawa at pangalawa, hindi pa rin matanggap ni Seamus na mag-boyfriend na nga kami ni Marceu. Ayokong magsama o magkita sila sa iisang lugar dahil alam kong mag-aastang parang bata ang kapatid ko.

Wala rin naman akong nagawa noong napagpasyahan ng mga magulang kong sa bahay magcelebrate ng pasko. Sila Mama at Papa ay abala sa pagluluto ng mga handa habang kami ni Seamus ay nanunuod ng KDrama sa sala. Finally! Ayon sa kaniya, ito ang pinapanuod niya noong nakaadmit siya sa hospital. Minsan pagkagaling siya magphysical therapy ay didiretso siya agad sa music room para magpatugtog ng OST ng Chicago Typewriter. Pakiramdam ko rin ay magiging hopeless romantic din siya tulad ko kung ipagpapatuloy niya ang panonood ng KDrama.