Why Won't You Love Me

epilog three - someone like you

Şok oldunuz değil mi:D Ben de oldum ne yalan söyleyeyim zljıosdhgso Son bir bölüm kaldı geriye... Ashton... Fleur... grup... bitiş... Ühü:( Onun gelmesi bu kadar hızlı olmaz muhtemelen, o esnada bu bölümlere yorumlar yaparsanız çok müteşekkir olurum. Atlamayın bir önceki bölümü sakın! Yazarken istediğim bazı şeylerin güme gittiğini görüp üzülüyorum, sonsuza kadar bu hikayeyi yazasım geliyor ama kendine gel diyorum xzklfhsdkhf Yorumlarınızı bekliyorum. 

İyi okumalar!

*

Michael | 27 Mart 2020

Taşları tekmeleye tekmeleye yürürken ne kadar süre geçtiğini bile fark etmemiştim. Evden öfkeyle çıkmıştım ama şimdi çok daha sakindim. Aslında evin önünde kalıp Fleur'u beklerdim ancak şu an konuşmamıza hazır olmadığını düşünerek yürümeye başlamıştım. Belki de Ashton'ın yanında kalmıştı ve son günlerini güzel geçiriyorlardı. Nereden bilecektim ki, artık bana bir şey anlattığı mı vardı? Aralarında bir şeyler dönmüştü ve üç yıldır bu aşkın çilesini Fleur ile çeken kişi olarak bunu bilmeye hakkım olduğunu düşünüyordum. Ben de ona her şeyi anlatıyor sayılmasam da bu saklamaları yüzünden benden sıkı trip yiyecekti. 

Tanıdık zemini görmemle bakışlarımı yerden kaldırdığımda kendi kendime acırcasına güldüm. Her zaman buluştuğumuz parktaydım işte. Salak gibi kavga ettikten sonra bile buraya gelmiştim. Yapacak daha iyi bir işim olmadığını düşünerek kamelyamıza gitmek için her zamanki büfeden bir bira alıp parkın içindeki merdivenlerden inmeye başladım. Kamelyamız küçük bir gölü görüyordu, Fleur bulmuştu burayı. Los Angeles'ta yaşarken de böyle bir mekanımız vardı, ben oradan kopmamıza üzüldüğümde New York boyunca gezip bu gizli cenneti keşfetmişti. Burayı bana ilk gösterdiğinde birbirimize mutlulukla baktığımızı, yüzüme yerleşen o sıcak tebessümü o kadar iyi hatırlıyordum ki... O benim hiç sahip olamadığım kardeşimdi ve ne olursa olsun aramızın açılmayacağını biliyordum. Ama diğerleri için aynı fikirde değildim. Luke'u aramıza tekrar katabilmek zaman alacaktı, Calum ise affedici ama zor bir insandı. Sanırım benim tek problemim ise Ashton'laydı. Ona söylediklerimden çok daha fazlasını hak ediyordu, içimde bir kısım hala dönüp ona bağırmak istiyordu. 

Kamelyaya indiğim anda zihnim bana ödül gecesinden sonra burada buluşmamızı oynatmaya başlamıştı ki, gölün kenarında oturan kişinin varlığını fark edince ona odaklandım. Birkaç adım attığımda saçlarının maviliğinin görünür hale gelmesi duraksamamı sağladı. Birkaç saniye ne yapacağımı bilemesem de en son ne olacaksa olsun diyerek yanına ilerledim. Konuşmuş, her şeyi halletmiştik sonuçta. Eski yakınlığımız olmasa da Ocean olayları kolaylıkla aşabilen bir insandı, bu yüzden sorun olacağını zannetmiyordum.

Yanına oturduğumda yan gözle kim olduğuma baktıktan sonra hiçbir şey demeden muhtemelen benim gibi büfeden almış olduğu birayı yudumlayarak önüne dönmüştü, bunun üzerine bir süre ben de sessiz kalarak ikimizin de gecenin sessizliğinin tadını çıkarmasını bekledim. Çok berrak bir göl değildi, yine de severdik burayı. Ağaçlar, güzel bir kamelya ve yıldızlarla dolu bir yeri kim sevmezdi ki? Zihnim, boş bir an bulmanın keyfiyle yine aklıma arkadaşlarımı sokmaya başladığında içime derin bir nefes çektim ve sonra bir şeyi fark ettim: Ocean yalnızdı. 

"Luke nerede?" diye sordum hemen, Ocean'ın arkasından gidişine güvenmiştik biraz da. Bu yüzden birlikte olmamaları aklıma onlarca senaryo getirmişti. Keşke arkadaşımı düşünmek için böyle bir olay olmasını beklemeseydim ama o kadar yoğundum ki... 

"Hera'nın yanında." Sesini duymamla berbat arkadaşlığıma bahaneler uydurmayı bırakıp ona döndüm. Yorgun görünüyordu. Sokak lambaları yüzünü aydınlattığı için düzgün burnunun çevresindeki tek tük çilleri, hiç görmediğim kadar bıkmış bakan yeşillerini, hiçbir şey sürmediğine emin olduğum halde beyaz teninin üzerinde pespembe görünen dudaklarını görebiliyordum. Onu bu kadar incelememe gerilerek önüme döndüm. "Calum nerede peki?" diye sordu o da ben önüme döner dönmez. Bir iç çekerek omuz silktim.