The Unexpected Relationship

CHAPTER 22

Nagising ako dahil sa ingay na nagmumula sa kwarto ko. Dinilat ko naman ang aking mga mata at bumungad sakin ang nag aalalang mga mukha ng aking kaibigan.

"Ayos ka na?"

"Are you okay?"

"What happened?"

Nag aalalang tanong nila. Tumabi naman sila sakin saka niyakap ako.

"Everything will be alright." Sabi ni Hannah sakin.

"Huwag mong sisihin ang sarili mo sa nangyaring hindi mo naman kasalanan." Sabi naman ni Jessa,  mga linyahan na lagi kong naririnig.

"Be strong nag aalala din sayo yung mama at kuya mo." Sabi ni Kayrlle habang kumain.

"It's not your fault okay? So don't blame your self." Naka ngiting sabi sakin ni Lerma.

Medyo gumaan naman kahit papaano yung pakiramdam ko dahil sa sinabi nila pero hindi ko parin ma pigilan ang umiyak.

Yinakap naman nila ako at maya maya nag sisiiyakan na din sila. I was too lucky because I have friends like them. Kahit mga baliw.

"Always remember that we're always at your side." Pumupunas ng luha na sabi ni Hannah.

Pumasok naman si mama na may dalang pag kain.

"Kumain na muna kayo." Anyaya ni mama.

Hindi naman ako nakakaramdam ng gutom kahit hindi pa ako kumakain mula kanina pa.

"Busog pa po ako." Sagot ko kay mama.

"Hey! Kumain ka!" Sabi ni Jessa saka binigay sakin yung dala ni mama na pag kain."Pag hindi mo yan kinain susubuan ka na lang namin! You choose." Pang bablackmail ni Jessa sakin.

Kaya wala akong choice kundi ang kainin yung dala ni mama.

"Busog na ako." Sabi ko sakanila.

Pinanlakihan naman nila ako ng mata."Hindi pa nga nanganga lahati yang pagkain mo busog ka na! Ubusin mo Yan!" Sabi ni Kayrlle.

Pinipilit ko namang kainin yung kanin kahit ayaw ko na. Nang ma ubos ko naman ito binigay ko na sa kanila yung plato.

Akmang lalabas ako ng kwarto ng sabay sabay nila akong pigilan."Sabi ni tita huwag ka daw payagang lumabas ngayon." Iiling iling na sabi ni Lerma.

"Why? Pupuntahan ko lang si Roi!" Sigaw ko sa kanila.

"No way! Bukas, bukas ka pa pwedeng pumunta." Nag aalalang sabi ni Hannah.

Bigla naman bumukas yung pinto at pumasok si Chris. Tiningnan naman niya naman yung mga kaibigan ko kaya nag paalam ito na lalabas muna.

"GET OUT!"Galit na sigaw ko sakanya.

Mukha namang nagulat ito dahil sa sigaw ko.

"Look I'm sorry if iniwan kita doon. Hindi ko naman alam na ganun yung mangyayari." Seryosong paliwanag niya.

Galit na tumingin ako sakanya saka nag si unahan na tumulo ang aking luha."Sana inisip mo yan bago mo ako iniwan! Naiintindihan naman kita oo alam ko namang Mahal mo pa siya at alam ko naman na concern ka sakanya pero naisip mo man Lang ba kung ano ang mangyayari sakin pag iniwan mo ako doon and worst ni hindi ka man lang nag paalam!" Hiningal na sabi sakanya."Para akong tanga na nag hahanap sayo! Parang tanga na naghihintay sayo! Dahil ang sabi mo babalikan mo ako!
Ilang beses kitang tinawagan tinext kaso wala akong natanggap ni isang reply mo!" Mangiyak ngiyak na sabi ko.

"Let me explain first please." Nag mamaka awang sabi niya.

"I TOLD YOU TO GET OUT! I DONT NEED YOUR EXPLAINATION JUST GET OUT!" Malakas na sigaw ko sakanya.

Nag si unahan namang pumasok yung mga kaibigan ko at si mama.

"Hey calm down." Sabay lapit sakin ni Hannah.

"Huwag mo namang sigawan si Chris." Pananaway ni mama.

"Please leave me alone please." Sabi ko sakanila.

Gusto kong mag pahinga. Gusto kong mag isip. Pagod ako pagod na pagod.

Nagtitinginan naman sila doon.

"Please." Ulit ko sa kanila.

Nagsi tangoan naman sila saka lumabas ng pinto ng aking kwarto. Nag aalala namang tumingin sakin si Chris pero hindi ko ito pinansin.

Sinarado ko naman ang pinto saka linock ito. Saka doon nag uumiyak.
Hindi ko naman siya sinisisi ih! Nagagalit lang ako dahil ilang beses niya na akong pina asa na susunduin niya pero hindi naman siya dumadating! Sa ngayon ayaw ko muna siyang maka usap.

Hinalongkat ko naman yung mga pinagtatagoan ko ng gamit saka kinuha yung photo album namin ni Roigien.

Simula kasi nung iwan niya ako lahat ng may koneksiyon sakanya tinago ko.

/Flashback/

Sabay kaming papasok ni Roi sa School. Best friend ko siya at the same time nanliligaw na din siya. Well yeah gusto ko rin siya.

"You know palaging nag aaway sina mama't papa." Naka nguso kong sabi kay Roigien.

"Don't worry ma aayos din yan." Pagpapalakas ng loob niya sakin."April." Tawag niya sakin kaya napa hinto naman ako sa paglalakad.

"Yes?" Takang tanong ko dito pero nag kibit balikat lamang siya.

Graduation namin nun nung Highschool tapos pag ka uwi na pag ka uwi ko, nakita ko si papa na dala dala yung mga gamit niya.

Umiiyak ako nag mamaka awa sakanya na huwag kaming iwan pero mas pinili niya parin kaming iwan nina mama.

Isang umaga pag ka gising ko naman sila Roi nanaman yung aalis balak ko sanang sagotin siya ngayong araw na to.

Halos hindi ako maka tulog ka gabi dahil sa kaka isip kong pano ko sasabihin sakanya na sasagotin ko na siya kaso ito at aalis na din sila.

Tumakbo naman ako papalabas ng bahay.

"Roi please don't leave me please." Nag mamakaawa kong sabi sakanya."Huwag mo akong iwan katulad ng ginawa ni papa please." Umiiyak na sabi ko sakanya.

"I'm sorry April." Yun lamang ang sinabi niya tapos tumalikod na siya sakin at walang lingon lingon na pumasok sa sasakyan.

/End of Flashback/

Napa luhod naman ako sa iyak ng ma alala ko yun. Galit ako sakanya dahil iniwan niya ako katulad ng papa ko. Nagalit pa ako sakanya dahil ni hindi niya man lang ako kinamusta noon tapos bumalik siya pero Mahal ko na si Chris.

Ngayon iniwan niya na talaga ako at sa pag kakataong ito hindi na siya babalik.

Tiningnan ko naman yung mga picture namin nung bata pa hanggang sa mag high School.

"Ang daya mo!" Sabi ko doon sa picture niya habang tumatawa na may hawak na ice cream."Iniwan mo nanaman ako." Umiiyak na sabi ko."I'm sorry ako sana yung nawala hindi ikaw. Kung nakinig lang ako sayo buhay ka pa sana ngayon." Nahiga naman ako sa sahig habang yakap yung picture niya.

Tama nga sila laging na sa huli yung pagsisi.

Bumigat naman ang talakutap ng aking mata kaya pinikit ko ito.