White Warrior

White Warrior - 3.

Alvast een fijne jaarwisseling!

 *Waar we gebleven waren bij hfst 2....*

Uiteindelijk kwam ik aan de rand van het bos en zag ik een paar meter voor me een groot meer. Er dreef een vlot in het midden en ik zag een aantal mensen aan de rand van het meer zitten.

Ik rook meteen dat het weerwolven waren. De wind kwam mijn kant op dus zij roken mij gelukkig nog niet. Ik liep verder totdat ik achter me een takje hoorde breken.

'En wie ben jij wel niet?' hoorde ik een jongen zeggen.

White Warrior - 3.

Ik draaide me langzaam om en zag een lange, slungelige jongen voor me staan. Alleen zijn postuur zei al dat hij een gewone weerwolf was. Hij had geen hoge rang ofzo. Hij had zandkleurig haar en hele bruine ogen. Zijn donkerbruine wenkbrauwen vormde een frons. Hij keek me onderzoekend aan.

'Iemand die iemand zoekt' zei ik terug.

Zijn ogen gingen op en neer. Meestal als een jongen zoiets deed zou je blosjes krijgen op je wangen omdat hij je bekeek. Ik was dit soort blikken ondertussen gewend omdat we natuurlijk éénlingen waren. Anderen probeerden dan op die manier te zien wat we mogelijk in ons hadden. Zou ze rustig zijn, zou ze gaan vechten?. Zou ze sterk zijn of zou ze gaan weg rennen en ga zo maar door.

'Iemand die iemand zoekt. Duidelijk antwoord. Wie ben je' vroeg hij kortaf. Ik had kunnen verwachten dat ze niet zo aardig zouden reageren. Niemand is blij met een éénling. Ze zien éénlingen liever vertrekken of beter gezegd, soms dood. Zo dacht ik er ook over toen ik nog bij mijn oude roedel zat. Nu was dat compleet anders natuurlijk.

Ik zei niks en keek hem alleen maar aan. 'Die kant op jij, ik breng je naar onze Alfa toe, hij weet wel wat te doen met je' zei hij een beetje kortaf. Ik haalde mijn schouders op en liet me meenemen door deze jongen. Hij zou qua leeftijd denk ik tussen mij en Lindsey zitten gok ik. Een jaar of 16, 17?.

Hij hield mijn bovenarm goed vast en trok me mee. We liepen om het meer heen naar een aantal huizen die een mini dorpje vormde. Het grootste huis stond op een mini heuvel. Het huis van de Alfa, dat was duidelijk. De rest stond lager en eromheen verspreid. Er vormde zich een weggetje tussen de huizen naar het meer toe.

Ik moest toegeven dat ik dit er wel goed uit vond zien. Als Lindsey hier inderdaad was en de roedel was oké zou ik het niet erg vinden om hier langer te blijven. Ik hoopte alleen wel dat Lindsey hier naar toe is gebracht op een vriendschappelijke manier. Niet dat ze haar gelijk hebben opgesloten of erger.

Mij daarintegen zouden ze anders bekijken. Ik was geen onschuldig jong meisje van 14 maar een jonge vrouw van 21. Mensen van mijn leeftijd kunnen in roedels voor een hoop problemen zorgen. We zijn dan net volwassen en willen ons dan graag bewijzen. Natuurlijk is niet ieder persoon zo maar het is een mogelijkheid.

Ik zag hoofden draaien en neusvleugels bewegen van degene die dichtbij stonden. Nieuwsgierig buiten spelende kinderen kwamen om hoeken van huizen gluren. Anderen gaven mij een kwade blik en weer anderen ontweken mijn blik. Ook al had ik zulke blikken vaak gezien, toch stak het. Ik was ook alleen maar op zoek naar een goede roedel.

Ik stond redelijk dicht bij het huis van de Alfa toen een groep mannen en jongens voor mij kwamen staan. 'Wie heb je mee gebracht Aaron?' vroeg een man van ergens in de dertig.

'Een verdwaalde eenling' sprak de jongen die me vasthield. De geur van rozen kwam mijn neus binnen en ik draaide m'n hoofd gelijk die kant op. Rechts van me bij een boom verderop achter de huizen zag ik een bekend figuur staan. Ze duwde een klein meisje op een schommel.