My one and only champion / Jasper Cillessen

73.

'Ze ligt te slapen' hoor ik naast me. Ik rek me even uit en draai me om. Nellie zit naast me op het bed. 'Het is Jasper. Hij bleef maar overgaan. Dus ik heb opgenomen, ik heb nog niks gezegd' zegt ze tegen me. Ik knik en ze geeft me de telefoon, ik ga op de rand van het bed zitten. 'Jasper?' Zeg ik met een brok in me keel. 'Wat is er Britt? Waarom ben je bij me ouders? Is er iets gebeurd?' Vraagt hij meteen achter elkaar. Ik krijg tranen in me ogen. 'Ik uh, het spijt me' zeg ik. 'Wat spijt je Britt?' Hij klinkt een beetje hopeloos. 'De baby. Is weg. Ik heb een miskraam gehad' zeg ik en begin te snikken. Nellie slaat haar armen om me heen. Ik hoor niks aan de andere kant. 'Jasper?' Snik ik. 'De baby. Weg?' Vraagt hij overdonderd. 'Het spijt me zo' snik ik. 'Is het echt zo?' Vraagt hij, en ik hoor een trilling in zijn stem 'Ja' snik ik en dan hoor ik ook een snik aan de andere kant van de lijn. 'Het spijt me Jasper' zeg ik. 'Je kan er niks aan doen lieverd' zegt hij waarna er weer een snik volgt. 'Ik pak me tassen en kom terug' zegt hij. 'Nee lieverd. Blijf maar daar. Ik blijf wel bij je ouders' zeg ik en kijk Nellie aan die knikt dat het goed is. 'Weet je het zeker?' Vraagt hij nog een keer. 'Zeker weten' zeg ik.

'Ik ga even naar beneden' hoor ik Nellie zeggen en ik knik. 'Het spijt me zo Jasper. Ik had je zo graag een kindje willen geven' zeg ik en ga tegen het hoofdbord aanzitten. 'Ik weet het lieverd. Maar jij kan er ook niks aan doen. We zijn nog jong, de kinderen komen er zeker' zegt hij, ik hoor nog steeds een trillerige stem bij hem. 'Ik weet het. Maar toch, het had niet zo moeten gaan' ik haal me neus even op en haal de opkomende tranen uit me ogen. 'Jasper, je hoeft je niet groot te houden voor mij he' zeg ik, 'weet ik' zegt hij moeilijk, en begint dan te huilen. 'Ik wil je zo graag vastpakken nu' zeg ik. Doordat ik hem hoor huilen komen er ook weer tranen in mijn ogen. 'Ik jou-ou ook' zegt hij. 'Ik kan niet wachten om je straks weer in me armen te hebben. Ik hou van je schat' zeg ik tegen hem. 'Ik oo-hook van jou' zegt hij. We zeggen even niks en ik laat Jasper even uithuilen. Hij snottert nog wat na. 'Ik moet gaan, de de jongens staan voor de deur. Ik ben al te laat. Sorry lieverd. Ook voor dat ik nu niet bij je kan zijn' 'is goed schat. Ga maar trainen. Ik zie je snel weer, ik bel je nog, doeidoei' zeg ik. 'Doei lieverd, rustig aan he, ik hou van je' 'doe ik, je moeder zorgt nu al goed voor me en ik hou ook van jou' zeg ik. Even hoor ik hem zachtjes grinniken. En komt er een klein glimlachje op mijn gezicht. Hij hangt op en ik stap uit bed, ik kijk in Jasper zijn kast en vind er nog een achtergebleven joggingbroek liggen. Ik trek hem aan met de trui die ik gister aanhad en dan loop ik naar beneden.

'Goedemorgen. Hoe voel je je?' Vraagt Nellie en zet een grote mok thee voor me neus. 'Wel oke. Is het raar dat ik me leeg voel. Ik weet niet wat het precies is. Maar het voelt echt alsof er wat aan me mist' zeg ik en kijk haar aan. 'Nee dat is niet raar. Dat is heel normaal' antwoord ze en gaat aan de stoel tegenover me zitten. 'Shit. Ik moet me werk nog bellen' schiet me opeens te binnen en ik pak snel de telefoon uit mijn broekzak en zoek het nummer op. Na een snel belletje met de mededeling dat ik deze hele week niet kom wegens privé omstandigheden hang ik weer op. 'Wat zeiden ze?' 'Dat ik rustig aan moet doen. En als ik denk dar het weer gaat dat ik dan weer kan komen' leg ik uit.

'Hoe reageerde hij?' Vraagt Nellie even later. 'Hij geloofde het eerst niet helemaal, maar uiteindelijk drong het toch door en begon hij te huilen. En ik vond het zo vreselijk' zeg ik en de tranen komen alweer in me ogen bij het idee van een huilende Jasper alleen in een hotelkamer. 'Ik wou hem zo graag even vastpakken. Maar dat kon gewoon niet' zeg ik en kijk Nellie met betraande ogen aan. 'Ik snap het meis' zegt ze en slaat haar armen om me heen. 'Wij zullen de knuffels geven die je nodig hebt' zegt ze en wrijft even over mijn rug heen. 'Dankjewel' zeg ik en laat haar weer los.

Na het avondeten heb ik toch besloten om terug naar huis te gaan. Ton zet me af en zegt voor de twaalfde keer dat als er wat is dat ik moet bellen. Ik knik en bedank het voor de rit. Ik stap naar binnen en draai meteen de deur weer op slot. Uit de keuken haal ik een glas en een fles sinas en een pak met koekjes en loop dan naar boven. Ik doe een pyama aan en ga in bed liggen en zet hierna de tv aan.