Encore [oude versie]

Zevenentwintig

Zevenentwintig

Lynn

"Nou wijffie," grinnikte Sjon achter Lynn toen de menigte langzaam uit elkaar dreef. "Kweennie wat d'r gebeurde, maarreh t ziet er niet naar uit dat de Snake d'r zag."

Lynn stond verstijfd tussen de horde fans en paparazzi en keek verslagen toe hoe de limousine wegreed.

De limousine met haar mijnheer Zane er in.

Hij was dichtbij geweest, zo ontzettend dichtbij. Zo dichtbij dat ze hem bijna kon aanraken, wat haar bijna gelukt was. Ze had zijn naam geroepen, geschreeuwd, net als de tientallen fans om haar heen.

Het was haar bíjna gelukt. Hij had zich omgedraaid, haar bijna gezien.

Als die stomme trut voor haar, haar niet aan de kant had gedrukt.

"Dusseh," hoorde ze Sjon achter haar beginnen, "watteh gaat ze nu doen?"

Lynn draaide zich om. "Heeft u enig idee of ze nog ergens anders zijn binnenkort?" vroeg ze met een trillende stem aan Sjon.

"Concertje vanavond," reageerde hij simpelweg voor hij een peukje draaide.

"En waarom zei u dat niet eerder?" vroeg Lynn lijzig, een concert was voor haar immers veel makkelijker om binnen te dringen.

"Ging d'r vannuit dat mevrouwtjeh dat sellef wel wist."

Lynn schudde haar hoofd, griste een paar briefjes van honderd dollar uit haar tas en drukte deze in Sjons handen.

"Dank u wel voor de hulp, mijnheer Sjon," zei ze met een zuinige glimlach. "Maar ik denk dat ik het verder wel red."

"Hoo, meissie... En onze deal dan?" Sjon zwaaide met de biljetten in de lucht - wat meer was dan de tweehonderd die ze hadden afgesproken. "M'n primeurtje dan?"

"Hij is langs me heen gelopen Sjon. Ik denk dat u de rest zelf wel in kunt vullen," zei Lynn koeltjes voor ze zich omdraaide en woest de straat uit marcheerde, een verbaasde Sjon achterlatend.

Lynn wandelde doelbewust naar de achteruitgang van het concertgebouw, ze had wederom haar enige rockachtige ensemble aangetrokken; haar zwartleren designer jurk met prachtige turkooizen pumps.

Het concert was al in volle gang en ze kon de galmende muziek horen vanuit het gebouw. Toen ze een solo herkende, Blake's solo, trok haar hart zich een moment samen en ze kneep even haar ogen dicht

Een klein ogenblik twijfelde ze toen ze de dranghekken zag opdoemen met de horde fans er om heen, ze was bang dat ze weer geweigerd werd, dat er weer een kans aan haar voorbij ging, dat het haar nooit ging lukken.

Lynn schudde haar haren uit en inspecteerde voor de laatste keer haar rode lippenstift in haar handspiegeltje. Ze haalde nog een keer diep adem en raapte haar moed bij elkaar. Met een bonkend hart liep ze naar de beveiliger.

"Alleen toegang voor bevoegden," zei de beer van een vent direct, zonder haar verder enige aandacht te geven.

"En wat als ik bevoegd ben, mijnheer?" reageerde Lynn liefjes. Ze liet hem de backstage pas zien, de pas die Kai haar zo lief had gegeven enkele weken terug, en hoopte met heel haar hart dat de blokkade alleen gelde voor het concert in Vegas.

De man pakte de pas aan en vroeg om haar identiteitsbewijs, die ze met liefde overhandigde, voor hij een stap opzij deed en haar door de dranghekken liet.

Zenuwen waarvan Lynn had gedacht dat ze die inmiddels onder controle had rakelden weer op en ze hield haar adem in toen ze verlegen langs de man schuifelde.