Encore [oude versie]

Drieëndertig

Drieëndertig.

Lynn

"Niet langer dan vier weken?" vroeg ze ongelovig aan dokter Bolton.

"Niet langer dan vier weken. Als de datum van je laatste menstruatie klopt," reageerde de blonde vrouw vrolijk.

"Dus het is niet van Henry?" Lynn keek vanuit haar ooghoeken naar haar ex, die met een smalle mond aan het bureau van dokter Bolton zat.

"Met geen mogelijkheid, maar dat wist je toch al, Lynn?"

Lynn hief haar wenkbrauwen in verbazing. Wat moest ze precies weten?

"Wat dokter Bolton bedoeld is dat wij in die tijd geen gemeenschap hebben gehad, Lynn," zei Henry iets te snel, het ontging Lynn niet dat hij de dokter een ferme blik gaf. "Het kan dus niet van mij zijn."

Ze snapte - en geloofde - het eerlijk gezegd niet helemaal, maar wilde er verder niet over nadenken. Wat belangrijker was op het moment, was dat het kindje niet van hem was. Het was van Blake, haar lieve Blake. Ze sloot haar handen over haar buik en keek liefdevol naar beneden.

"Dus, vier weken?" vroeg ze met een blik naar dokter Bolton.

"Vier weken," zei ze glimlachend. "Je had twee weken geleden ongesteld moeten worden, dus dan kan ik aannemen dat je tijdens je vorige ovulatie bevrucht bent."

"Ow jeetje," fluisterde ze. "Wanneer ben ik dan uitgerekend?"

"Ergens in December, wanneer precies kunnen we vaststellen als je je eerste echo krijgt."

Lynn glimlachte en wreef over haar buik, die voorlopig nog een paar weken plat zou blijven.

"En wanneer is die eerste echo? Kunnen we alvast een afspraak maken?" vroeg Henry, zakelijk als dat hij altijd was.

Met een ruk keek Lynn op. "We? Er is geen 'we' mijnheer Preston," zei ze ferm. "Het kind is niet van jou, dus je gaat er helemaal niets mee te maken krijgen."

"Lynn, wees reëel," begon Henry hoofdschuddend, "wil je een baby opvoeden in een bus? Tussen de drugs en seks?"

"Henry, ga naar de auto," beval ze hem. Ze had geen zin om deze discussie weer met hem aan te gaan, ze had hem op de heenweg al duidelijk gemaakt dat ze bij Blake bleef als het van hem was. "Ik heb nog een paar persoonlijke kwesties te bespreken met dokter Bolton."

"Maar-"

"Niks geen gemaar, ophoepelen." Ze was de man op het moment meer dan zat. Ze vond het heel erg lief dat hij wilde helpen, maar het was van Blake en ze wilde dit uitzoeken samen met hem.

Henry stond op, een kwade blik op zijn gezicht, en stampvoette het kantoor uit. Hij sloeg de deur met een klap achter zich dicht

"Dus," begon Lynn met een glimlach naar haar gynaecoloog. "Ik hoop dat u mij nu kunt vertellen wat er precies gaande is?"

Toen Lynn een kwartier later bij Henry in de auto stapte gunde ze hem geen blik waardig. Ze haatte hem, verachtte hem, en wilde niets meer met hem te maken hebben. Ze kauwde op de binnenkant van haar wang terwijl Henry naar huis reed, haar af en toe vragend aankijkend. Hij wilde wat zeggen maar Lynn kapte hem af.

"Henry, we halen mijn spullen op en dan breng je me naar het vliegveld," zei ze resoluut. Ze wilde geen minuut langer meer met hem doorbrengen.

"Waarom wil je meteen weg? Denk er in ieder geval over na," reageerde hij fel. Hij trapte het gaspedaal dieper in en scheurde over de weg. "Denk er over na om bij mij terug te komen, om samen een gezin te stichten, Lynn."