Touch and Die (COMPLETED)

Chapter #3

= Mrs. Villaruel P.O.V =

After calming my students about false alarm, I did talk to Ms. Rhexyl Salvez. I was indeed harsh to her, but what she did is unforgivable.

I never saw here wearing school uniform, always late. Maraming professor ang nagrereklamo sa kaniya, ayaw nila itong tanggapin dahil lagi lamang siyang tulog sa klase. Maging ang exams and quizzes niya ay mga bagsak lahat.

Pinagbigyan ko na siya n'ong una pa lang. Pero ngayon, hindi na puwede. Napabuntong hininga na lamang ako. Being dean is really a stressful.

Napa-angat ako ng tingin para tingnan kung sino ang pumasok ng hindi kumakatok.

"Hey! Friend, miss me?" she asked.

"Rhena?" gulat kong sabi.

"What's with your face? Para kang nakakita ng multo, and look at your face. You look awful, ang dami mo ng wrinkles." natatawa niyang wika.

Tumaas ang kilay ko.

"Kailan ka pa dumating?" tanong ko sa kaniya.

Prente siyang umupo sa upuan na nasa harap ng table ko.

"About three or four days ago? I'm sorry, I can't remember the exact day of my arrival." she answered.

Sumandal ako sa swivel chair ko.

"Why are you here? Do you have no hobbies abroad and have you thought of coming back?" seryoso kong sabi.

Nandito lang siya para pahirapan pa ng husto ang isang tao.

"You are so mean." nakanguso nitong
tugon sa'kin.

Hindi ko siya pinansin. Isa pa 'to, mas lalo akong naii-stress.

"I'm sorry na okay. I wanted to surprise you. But I guess, ako ang mas nasurprise." wika niya sa seryosong tono.

"And why?" I asked.

"I heard about what's happening to your school. So, I came here to help." nakangiti niyang saad.

I rolled my eyes secretly. Hindi niya ako madadaan sa ganiyan, but I indeed need her help.

"At ano namang balita ang nakalap mo?" pagte-test ko sa kaniya.

Ngumisi siya. Napailing ako, marami talaga siyang sources of information. Wala akong maitatago sa taong ito.

"Who is the killer? Nahanap mo na ba? Kailan pa naging killing area ang paaralan mo?" sunod-sunod niyang tanong.

Sumeryoso lang ang mukha ko. 'Yan ang bagay na pinakaproblema ko. I can't find whoever killed my students.

"We still can't trace her or him. It's been f*cking years hindi ko pa rin siya mahuli-huli." malamig kong sagot.

"Don't worry, I already ask some help. We need to add more CCTV in all areas you have." suhestiyon niya.

"I already did that." sagot ko.

"Let me check it." she said.

Sabay kaming tumayo. Pumunta siya sa gawi ko, hinayaan ko siyang maupo sa swivel chair ko. She faces my computer desk, starts typing, and opens all the CCTV footages.

Umupo ako sa mesa, I let her do her favorite work. She is Rhenalyn Salvez, my friend since elementary. She is beautiful, witty, mabait, at mapagkumbaba. Many guys wanted her, and Franco is the only guy who caught her. What a lucky guy he is.

She is good at hacking, mabilis siyang makapasok sa kahit saang website. May malambot siyang puso pero hindi sa isang tao, hindi sa kaniya.

Marami na kaming napagdaanang dalawa. Alam ko lahat ng ginagawa niya, sa isang bagay lang ako hindi. Tumutol man ako pero wala akong magagawa.