Ang Puta (On-going)

Prologo

This story contains sensitive speech, violence, sexuality or drugs that are not appropriate for minors.

This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

🔞
_____________________________

Hingal. 'Yun lang ang naririnig ko. Sa bawat pag-apak ng sapatos ko sa basang semento, parang may sumasabay na kaba sa dibdib ko na hindi ko na kayang pigilan. Hindi ako pwedeng lumingon. Alam kong malapit na sila. Isang pagkakamali lang, tapos na ang lahat.

​Biglang may humablot sa braso ko. Muntik na akong mapasigaw, pero agad na tinakpan ng isang mainit at pamilyar na palad ang bibig ko. Isinandal niya ako sa malamig na pader ng eskinita. Sa sobrang lapit namin, amoy ko ang pinaghalong usok at ang pabango niyang hinding-hindi ko makakalimutan.

​Si Dylan.

​Bago ko pa siya matanong kung anong ginagawa niya rito, hinarap na niya ang tatlong lalaking humahabol sa akin. Sa harap ko, nakita ko kung paano sya magbago, hindi bilang Tobias Martinez na kilala ko kundi bilang Dyaln Martinez na minahal ko. Mabilis. Malupit. Bawat suntok niya, ramdam ko ang bigat—parang sumasabay sa bawat bagsak ng musikang naririnig ko sa utak ko.

​Hinila niya ang isa, siniko ang kabila. Wala siyang pakialam kung masaktan siya, basta hindi sila makalapit sa akin.

​Sa gitna ng gulo, lumingon siya sa akin. Pawisan, may bahid ng dugo sa labi, pero ang tingin niya... nandoon pa rin ang proteksyong akala ko ay wala na.

​Wala na akong oras mag-isip. Inabot ko ang kamay niya na nakalagad–kahit alam kong ang paghawak sa kanya ay parang pagtalon sa apoy pero handa kong panindigan.

Tumakbo kami sa ilalim ng mga kumukurap na ilaw ng lungsod, malayo sa mga humahabol. Huminto lang kami nang makarating sa isang madilim na sulok kung saan wala nang ingay.

​Dahan-dahan siyang humarap, pero hindi ang kamay niya ang nakalahad sa akin. Isang itim na baril ang dahan-dahan niyang itinapat sa pagitan ng aking mga mata. Walang emosyon ang kanyang mukha, tila isang estranghero ang nasa harap ko.

"Ako pa rin ay isang Martinez" wika nya

To be continued