Reaching The Unreachable (COMPLETE)

Reaching: 23

Roshan

I took a cab home. Buong byahe ay tahimik lamang ako. Nakatulala sa labas ng sasakyan. Pati nang makarating ako ng condominium, sa tower kung nasaan ang unit ko ay tahimik pa rin akong naglakad. I walked as if nothing happened. And it surprise me, how I can act like this when all I can think of is Ashtim kissing Nessa...

Na tila ba sa sobrang sakit ay mas pinili na lamang ng sarili kong mamanhid. Though I am physically numb, ramdam na ramdam ko naman ang pag kirot ng aking puso.

I have believed that he love me. I have never doubted when he said he loves me. I was even ecstatic. Kasi mahal ko siya. Mahal na mahal ko si Ashtim. Na kahit ang nakita ko ay handa akong kalimutan basta ba huwag lang siyang mawala sa akin.

Alam ko naman na sa una pa lang ay si Nessa na, hindi ba? Even before when I'm still chasing him, alam ko na, na si Nessa talaga ang gusto niya. So it's just like I have returned to that situation. Where Ashtim is still in love with Nessa while I am chasing him. Nakaya ko naman yun, nakaya ko noon. And I am sure that I can also pull this through. I am Roshan Love Legazpi, and I swore that I will be his ending.

Pagkapsok ko ng aking unit ay dumiretso ako sa aking kwarto, naligo, nag-ayos at nagpalit ng pambahay. It's as if nothing happened, that I have not witnessed anything tonight. Ngunit nang buksan ko ang tv at nakita ko ang mukha naming dalawa na laman ng balita ay tila doon sumabog ang puso ko.

I don't know what happened. I just bursted into tears. Agad kong pinatay ang telebisyon. Tila ba hindi ko kayang makita ang imahe naming dalawa na magkasama. Ang sakit kasi ako ang kasama niya pero sa iba ang puso niya. Ang sakit kasi sinabi niyang mahal niya ako. Ang sakit kasi nagsinungaling siya sa akin. Ang sakit kasi mahal na mahal ko siya. Na handa ko pa rin siyang tanggapin basta ba humingi siya sa akin ng tawad. Basta ba sa akin pa rin siya uuwi. Basta ba ako pa rin ang tatawagin niya. I am a fool, and I know how much of a fool I am. I know, because only a fool breaks their own hearts...

Napatayo ako nang biglang bumukas ang pinto ng unit ko. I stood up in shock seeing Ashtim at my open door. His face is grim. His eyes looks tired. Seeing him....makes me bleed more.

Agad kong pinalis ang mga luha sa mukha ko saka siya tinapunan ng masamang tingin.

"What are you doing here?"

Humakbang ito papalapit sa akin. Bawat hakbang niya ay siya namang pag tibok ng puso ko. How can my heart still beat for him in the middle of it's ache?

"Umuwi ka na. I'm tired. Papasok na ako sa kwarto."

"Don't—"

Putol nito sa sariling sasabihin saka mabilis na hinawakan ang kaliwa kong braso para pigilan ako sa gagawin.

"Don't go...."

Hinawakan ko ang kamay niyang nakahawak sa braso ko at unti-unting tinatanggal ang pagkakahawak nun. But just as I thought na natanggal ko na ang kamay niya ay siya namang pagkayap nito sa akin mula sa likuran.

Mariin akong napapikit upang pigilan ang emosyong kumakawala sa aking puso. I want to hug him back. But I'm still aching. It's still painful.

"Let go Ashtim...please...I'll only rest...I'll just rest, so please let go. Not now, not tonight Ashtim. Help me will you?"

"I'll sleep beside you...I'll rest beside you. Let me Roshan. I'm sorry...."

Hearing him say sorry says it all.

That he's sorry, for still loving Nessa. For lying, for pretending to love me.

"I'm sorry..."

He repeated. Muli akong binibiyak. Muli akong dinurog. Masakit na sa huli, pag hingi nalang ng tawad ang kaya niyang sabihin sa akin. Na sa kabila ng pagmamahal ko para sa  kaniya ay hindi pa rin ako ang nanalo. Na sa kabila paggamit niya sa akin, heto pa rin ako at handang magpagamit sa kaniya. I don't know how extreme my love is for him to this extent that I am willing to be used just so I can be by his side.