Reaching The Unreachable (COMPLETE)

Reaching: 8

Roshan

Sa aking sariling mesa ko naisipang mag hintay kay Ashtim hanggang sa matapos ito sa meeting. Tama nga siya, marami ngang hindi natapos. Kanina, pagkarating namin ay agad niyang inilagay sa mesa ko ang gabundok na mga dokumentong kailangang kong ayusin at basahin para sa kaniya. Tinitignan ko pa lamang ito ay nai-stress na ako. Pero keri lang naman. At least I still have this job!

I love my job so much. Nakakaganang pumasok araw-araw.

Akala ko talaga ay natanggal na talaga ako sa trabaho. I was so worried that I'll never be near him again. Halos mapiga ko na ang isipan ko kakaisip kong paano pa ako makakalapit sa kaniya gayong tinanggal na niya ako sa trabaho. Mabuti nalang at pabor talaga sa aming dalawa ang tadhana. Dahil ito na mismo ang nalapit ng landas naming dalawa.

Para akong kiti-kiting kinikilig habang inuumpisahan nang ayusin ang iba sa mga dokumento. Sigurado rin akong abot-abot langit ang ngiti ko ngayon.

Sino ba naman hindi sasaya hindi ba? I remembered what he said before he left for the meeting.

"Wait for me here. I'll be back in a bit. Let's go get your groceries later."

Mga bhie! Feeling ko tuloy nun ay mag-asawa na kami!

I imagined it that way. Him and I going to the supermarket for our weekly groceries. With our kids, one riding the cart and the other in his arms. Grabe! That would be a dream come true!

Iniisip ko pa lamang ay hindi na ako magkamayaw sa kilig! Paano na lang kaya kung totohanan na? I'd literally die with heart attack!

Ngiting-ngiti lamang ako habang nag-aayos ng ibang mga dokumento. With the energy I'm feeling right now, I bet I can finish a half of this documents. Pero hindi ko na muna iyon gagawin. Dahil kailangan pa naming mag grocery ng asawa ko.

Halos mapunit ang aking pisngi sa lapad ng aking ngiti nang dahil lamang sa itinawag ko sa kaniya.

He'll be my husband soon, kaya ayos lang naman siguro kung tawagin ko na siyang asawa ngayon hindi ba? Besides, doon rin namn kami hahantong.

My mind wondered what will be our life when we finally got married. That I will wait for him till he comes home from work. Fetch the kids from school and cook him dinner. Then after that, masosolo ko na siya sa gabi.  Hindi ko nakayanan ang kilig kaya napatawa na lamang ako bigal.

"What are you laughing about?"

"Jesus—Ashtim!"

He really has his ways to make my heart beat fast. Kailan siya nakapasok dito? Kanina pa siya diyaan? Nakita niys ba akong ngiti ng ngiti? Is he thinking that I'm crazy now!? Well—I'm crazy for him, but... except that type of crazy!

"Ginulat mo ako! K-kailan ka pa nandiyaan? Bakit hindi kita narinig na pumasok?"

His intense eyes pierce through me. Wala akong makitang ni kahit anong emosyon sa kaniyang mukha. He's too serious. Wala naman nang nag bago, ganiyan naman na siya simula pa lamang.

"Just the second you were laughing alone."

"U-uhh...well..."

"Fetch your things. Dalian mo at may kailangan pa akong gawin."

Lumabas na ito ng opisina kaya agad kong kinuha ang bag ko na nasa tabi lamang ng lamesa at agad nang sumunod sa kaniya. I was running and walking para lamang matapatan ko siya. I need to walk by his side. Para naman kahit papaano ay maramdaman kong pantay kaming dalawa.

"What are you going to buy for today?"

"Just a week of food supply. Then some other toiletries."