The Flawless Bachelors [FB4]

Fb4 - 14

(Unicode)

ကိုကြီးက အရေးတကြီးခေါ်လို့သာ လာရပေမဲ့ ကိုခမ်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာတော့ ကြောက်သည်။ ဟိုနေ့ကတင် မောင်းထုတ်ထားတာမို့ အခု သူ့ dorm ကို လာတာသာ သိသွားလျှင် ထပ်ပြီးဆိုးဆိုးရွားရွားဆက်ဆံဦးမလားမသိ။ ကိုကြီးကလည်း ဖုန်းထဲမှပြောလိုက်လျှင် တစ်ခါတည်း ပြီးသွားမည့်ကိစ္စကို သူ့နေရာအထိ ခေါ်ပြီး ရှည်ရှည်ဝေးဝေး လုပ်နေသေး၏။ 

" ရောက်ပြီလား လာထိုင်ဦး"

" ဟုတ်ကဲ့"

ကိုကြီးက သူ့ရှေ့မှာ ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ပေမဲ့ သူကတော့ ကိုခမ်းရှိနေလားဟု အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် ရှာနေမိသည်။ နောက်ဆုံး မရှိလောက်ဟု စိတ်ထဲမှ သေချာသွားချိန် ကိုကြီးက ထပြောလာသည်။

" သူ့အခန်းထဲမှာ"

" ဟင်...ရှိတယ်လား!"

ချက်ချင်း ငေါက်ခနဲ ထရပ်လိုက်တော့ ကိုကြီးက သူ့ကို တားသည်။

" ဘယ်သွားမလို့လဲ"

" သူ သူ တွေ့သွားရင် ကျွန်တော့်ကို"

" ဘာမှမကြောက်နဲ့၊ အခုချက်ချင်း ပြန်ထိုင်"

" ဟင့် ကျွန်တော်"

" ထိုင်ပါကွာ၊ မင်းကို ကိုခမ်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့ မင်း ဘာကြောက်နေတာလဲ"

" သူ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ဖြုတ်ထားတာလေ"

" ဘာ...မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်းကို ဖြုတ်ရင် သူ မင်းကို အခုလိုဖုန်းဆက်ခေါ်ခိုင်းပါ့မလား အယ်..."

ဆမ်မင်းလတ်တစ်ယောက်တော့ အရေခွံဆုတ်ခံရတော့မည်။ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိပြီးနောက် အရှေ့က ဝေနှောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေနှောင်းကလည်း သဲသဲကွဲကွဲ ကြားလိုက်ရသည့် သူ့စကားကြောင့် တအံ့တသြ ဖြစ်နေလေ၏။ သူက ခေါ်ခိုင်းတာတဲ့လား။

" ကဲပါကွာ၊ ထားတော့၊ မင်းတို့ချင်း စကားများထားကြတာလား၊ မင်းကလည်း မင်းပဲ၊ ကိုခမ်းက မင်းကို ကိုက်စားတာလည်း မဟုတ်၊ ကိုခမ်းက စိတ်ထားကောင်းပါတယ်ကွာ၊ သူ့မျက်နှာက အဲ့လိုပဲ တည်နေပေမဲ့ အဲ့ဒီလောက်လည်း ဆိုးမနေပါဘူး၊ မင်းကို တစ်ခါတည်းပြောထားမယ်နော်၊ မင်း ကိုခမ်းရဲ့အလုပ်ကလွဲပြီး ဘယ်မှာမှ မလုပ်နဲ့၊ ကိုခမ်းက မင်းကို ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ ထွက်ခိုင်းနေတာ၊ ပြီးတော့ အဲ့မှာ မင်းကို နှောက်ယှက်နေတဲ့လူ ရှိတယ်ဆို"