The Flawless Bachelors [FB4]

Fb4 - 17

(Unicode)

မမြင်သင့်သည့်မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ကိုကိုဟာ စောင်ခြုံထဲ၌ ဝင်ပုန်းနေတော့သည်။ သူ့ကို အသည်းအသန် ဆွဲခေါ်ပြီး ခေါင်မိုးထပ်သို့ ပြေးတက်သည်။ ဟိုရောက်တော့ ရေကူးကန်ဘောင်ပေါ်၌ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေသောလူနှစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရ၏။ နှစ်ယောက်သားဟာ သူတို့ကိုတော့ မမြင်။ သူ့အာရုံနှင့်သူ ညည်းညူသံများ၊ ထိရိုက်သံများနှင့်။ သူကတော့ ပညာယူရအောင် ဆက်ကြည့်နေချင်ပေမဲ့ ကိုကိုက ဆင်းပြေးလေတော့ သူပါ ပြေးလိုက်ရ၏။

" ညစာမစားတော့ဘူးလား"

" မင်းပဲ သွားစား"

ခေါင်းမြီးခြုံပြီး ကွေးကွေးလေးအိပ်နေရာမှ အသံထွက်လာ၏။

" ကျစ်! ကိုကို အဲ့အတွေးတွေကို ခေါင်းထဲက ထုတ်လိုက်တော့လေ၊ ပြန်မြင်ယောင်နေတာလား"

" မင်း ဘာစကားပြောတာလဲ၊ ဘာမှ ပြန်မမြင်ယောင်ဘူး"

" သေချာလား"

" သေချာတယ်!"

စောင်အောက်ကနေ သူရဲ​ကောင်းလုပ်နေသူကို ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့၍ စောင်ကို ဆွဲလှန်ပစ်လိုက်သည်။

" အာ့! မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!"

" ကိုကိုကရော ဘာလုပ်နေတာလဲ"

" ငါ့ပါငါ ဘာလုပ်လုပ်၊ မင်းအပူလား!"

" ဘာ! ပြန်ပြောလိုက်စမ်း စွန်းရိပ်ထင်"

ပြန်ပြောခိုင်းနေသူက သူ့မေးရိုးကိုကျ အားပြင်းပြင်းညှစ်ထားလေသည်။ ဆမ်က အရင်ကလိုမဟုတ်။ အခုနောက်ပိုင်း သူ့ကို နိုင်လိုမင်းထက်လုပ်လွန်းသည်။

" အင့်! လွှတ်!"

" လွှတ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုကို တစ်ခုကြိုသိထား၊ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ဦးနတ်တစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံရမယ်၊ ကလေးတစ်ယောက်လို လာမအုပ်ချုပ်နဲ့"

ပြောပြီးနောက် သူ့မေးရိုးတွေကို ချုပ်ကိုင်ထားရာမှ ဆောင့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာ လည်ထွက်သွားပြီးနောက် ဆမ့်ကို မလိုလားစွာ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့

" အဲ့အကြည့်ကို ပြင်!"

(ခွပ်!)

စိတ်တိုလက်တိုနှင့် သူ့စကားမဆုံးခင် ပစ်ထိုးချလိုက်သည်။