The Flawless Bachelors [FB4]

Fb4 - 22

(Unicode)

အိမ်ရှေ့သို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဝင်ရောက်လာသူကြောင့် ဝေနှောင်း အံ့အားသင့်၍ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ အမေကတော့ သားလေးဆိုပြီး သူ့သားအရင်းကို မြင်လိုက်သလို ပြေးဖက်ရှာသည်။ သူကတော့ အခုထက်ထိ ခေါ်ပြောနှုတ်ဆက်ခြင်းမပြုသေးသော ဝေနှောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

" အမေ့ဆီ မင်းသားလေး လာပြီ"

" ဟုတ်ကဲ့ အမေ နေကောင်းလား"

ကိုခမ်းက ပြုံးရယ်လျက် အမေ့ပခုံးကို ပြန်ဖက်ပြီး စကားဆို၏။ နောက်ပြီး ပထမတစ်ခေါက် အန်တီလို့ ခေါ်ခဲ့တာပါ။ ဝေနှောင်း ပို၍အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုခမ်း၏မျက်နှာထားချိုချိုကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ငေးကြည့်မိသွားသည်။ ထိုအခါ အမေက သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး မျက်နှာထိမျက်နှာထားနှင့်

" ဟဲ့ ဟိုကောင်လေး အဲ့ဒီမှာ ဘာထိုင်လုပ်နေတာတုံး၊ ငါ့သားအတွက် အအေးသွားဝယ်ပေးစမ်း၊ အပူထဲက လာရတာ"

" ဗျာ..."

" ရော့ ရော့ နားဝေတိမ်တောင်နဲ့ မြန်မြန်သွား မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့"

အမေဟာ သူ့အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီအကွက်ထဲမှ ပိုက်ဆံထုတ်နေရင်း သူ့ကို အတင်းနှင်လွှတ်သည်။ သူ ခြံအပြင်ကို ထွက်သွားတော့ ကိုခမ်းအား သူ ထိုင်ခဲ့သောဝါးကုလားထိုင်၌ ထိုင်စေပြီး သူကတော့ ​ဘေးမှာ ကော်ခုံတစ်ခုနှင့်။ ကိုခမ်းကလည်း သူ ထွက်သွားပုံနှင့် ပျာယာခတ်နေသောအမေ့ပုံစံကို ပြုံးရယ်လျက် လိုက်ကြည့်သည်။

သူ မုန့်ဆိုင်မှ ခပ်သုတ်သုတ်ပြန်လာတော့ ခြံဝမှပင် အမေတို့နှစ်ယောက်၏စကားဖောင်ဖွဲ့သံကို ကြားနေရသည်။

" အမေက တွေ့ချင်နေတယ်ဆိုပြီး ဝေနှောင်းက ပြောလို့"

" ဟုတ်လား၊ အမေ သူ့ကို ခဏခဏပြောခိုင်းနေတာ ကြာပြီ"

ထိုစကားကြောင့် သူ အူလည်လည်ဖြစ်သွားရသည်။ သူ ကိုခမ်းကို ဘယ်တုန်းက ပြောမိလို့လဲ။ ထိုစဉ် သူ အပေါက်ဝ၌ ရပ်နေတော့ အမေက ဆူဆူငေါက်ငေါက်နှင့် လှမ်းခေါ်သည်။ ကိုခမ်းက အမေနှင့် စကားပြောလိုက်၊ အအေးသောက်လိုက်လုပ်နေပေမဲ့ အနားမှာရှိသော သူ့ကိုတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ ပြောမလာချေ။