The Flawless Bachelors [FB4]

Fb4 - 13

(Unicode)

ကိုခမ်းက bar ၏ အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်ရိပ်ကျနေသောနေရာမှာ ရပ်နေပေမဲ့ သူကတော့ ချက်ချင်းတန်းတွေ့သည်။ ၈နာရီဆိုသည့်အချိန်က သည်လိုနေရာမျိုးမှာတော့ လူသွားလူလာစည်ကားနေလျက်ရှိပြီး မီးရောင်စုံများနှင့် ထိန်လင်းဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် သူလည်း ထိုနေရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ 

" ကိုခမ်း မပြန်သေးဘူးလား"

" မင်းကို စောင့်နေတာလေ"

" ဗျာ...ကျွန်တော့်ကို"

သူ အမေးသဘောဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်တော့ မိုးခမ်းဝါက ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်နှင့် ပြန်ပြောလာသည်။

" မင်းပဲ စောနက မင်းအလုပ်ချိန်ဆို"

" ဒါဆို ကိုခမ်း ဒီကိုတကူးတကလာတာ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ဖို့လား"

" ဘာ! မဟုတ်ဘူး"

" ဒါဆို ဘာလို့"

" မင်းက ဘာကောင်မို့ ငါ့ကို မေးခွန်းတွေ ထပ်ခါထပ်ခါထုတ်နေတာလဲ၊ ငါ မေးတာဖြေစမ်း"

" ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့"

" ဟိုလူ ပြန်သွားပြီလား"

" ဘယ်လူ..."

" မျက်နှာပေါ်မှာ ကြွက်တွင်း၂ခုနဲ့ကောင်"

ဝေနှောင်း တစ်ချက်တွေခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည့်သူ့မျက်နှာကို နားမလည်သလို ပြန်မော့ကြည့်လိုက်တော့

" ကျော်ထွဋ်ခေါင်"

" ဟမ်..အဟက်"

ထိုအခါမှ ဝေနှောင်လည်း ခိုးရယ်လိုက်မိသည်။ ကိုကျော်ထွဋ်ခေါင်၏နာမည်ကြီးလှပါသော ပါးချိုင့်နှစ်ဖက်ကို သူ့အလှည့်ကျမှ ကြွက်တွင်းတဲ့။

" သူ ပြန်သွားတာ ကြာပြီထင်တယ်၊ မတွေ့တော့ဘူး"

" မင်း အခုအိမ်ပြန်မှာလား၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့"

" ဗျာ..."

" ငါ ဖူးငုံဆီကို သွားမလို့"

" ဪ..."

သူနှင့် လမ်းကြုံသည်ပဲ။ သည်လိုဆိုတော့လည်း လိုင်းကားတိုးစီးစရာ မလိုတော့ပါ။ သို့ရာတွင် ထုံစံအတိုင်း ကားမောင်းသူနေရာ၌ ထိုင်နေသောသူ့ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။ ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လည်း စကားမပြောဖြစ်ကြ။ သည်နေ့လည်း သူ ခိုးထွက်လာပုံ ရသည်။ အရင်က အိမ်နားကို လာနေတာ လူသိပ်မသိပေမဲ့ အခုလို bar အထိ ရောက်လာတော့ သူတို့အဖွဲ့ fan တွေနှင့်တိုးလျှင် ဒုက္ခရောက်မည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ရုပ်ဖျက်ထားသည်ဆိုဦးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အရပ်အမောင်းက သာမန်ယောကျ်ားများနှင့်မတူ။