Chapter 4 - Friday The Thirteen

2.1K 49 10
                                        

Aziel courted Kayle for six months. For the past six months, bibihira naming makasama si Aziel. Iba na ang priority niya at naiintindihan namin iyon. Suportado namin siya and we hoped for the best.

You have a way of coming easily to me

And when you take, you take the very best of me
So I start a fight 'cause I need to feel somethin'
And you do what you want 'cause I'm not what you wanted

Oh, what a shame
What a rainy ending given to a perfect day
Just walk away
Ain't no use defending words that you will never say
And now that I'm sittin' here thinkin' it through

Pinapatugtog ko yung 'Cold as You' ni Taylor Swift habang pilit kong kinakalma ang sarili ko. This is day is too much to handle.

It is a rainy day.

Figuratively and literally.

Today was our graduation day. It is the day when Kayle and Aziel become official too. It was Friday the thirteen, an unforgettable day for me.

Umaga palang puro kamalasan na ang nangyari sakin. Nadapa ako sa harap ng maraming tao. Nadumihan ang dress ko for graduation. Nasiraan kami ng sasakyan and I was late for graduation day, ni hindi nga ako naka-akyat sa stage.

I was on the verge of crying.

Sobrang daming nangyari sa loob ng isang araw. Akala ko sirang-sira na yung araw ko pero mas ikakasira pa.

I was there when Aziel asked Kayle on grandest possible way to be his girlfriend. Inabangan ni Aziel na makababa si Kayle sa entablado at sa labas ng building, may nakaabang na heart-shaped rose petals at may naghaharana sa kanya.

Happiness is radiating on their faces.

I wanted to be happy pero paano kung sa unang pagkakataon na makita kong hinalikan ni Aziel si Kayle ay para akong madudurog. Hindi ko namalayan na sa isang sulok, habang nakatanaw sa kanila ay umiiyak ako.

It was the same time, I wished I am on Kayle's shoes. Na sana ako nalang yun.

That's when I realized something and it was too late. I was ready to admit what I really feel for him but time was not in my favor.

Hindi ko alam kung paano at kailan.

Maybe on our late night talks?

Maybe on one of our out of town?

Maybe the very first time I saw him?

Or maybe when we sneak out together to stargaze, just two of us?

Kaya pala may kirot at selos akong naramdaman tuwing nakikita ko silang magkasama.

Mahal ko na pala siya.

Mahal ko na si Aziel.

Hindi ko maamin amin kase natatakot ako. Sobrang nakakatakot mahulog sa isang tao na kahit kailan hindi ka sasaluhin. And I knew, Aziel can only offer a friendship.

Percy suddenly came on my view, blocking the heartbreaking scene in front of me. He sadly smile and softly wiped my tears. Kinabig niya ang ulo ko papunta sa dibdib niya. His heartbeats make my heart at ease kahit konti.

"Shhhhhh. I won't ask you to stop crying. Let it out until your tears run dry, okay."

Dumatin din si Jiyu kasama si Advik at patakbong pumunta sa amin.

"May group hug pala, ang daya niyo. Bakit kayo lang." Sumali si Jiyu sa pagkayap sakin.

At binigay naman ni Advik yung mahal niyang panyo na hindi niya ginagamit pero laging nasa bulsa niya. For emergency use only daw.

Always an OptionTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon