UNI....
မေမေနဲ့ကျွန်တော်က မတည့်အတူနေကြသည့်သားအမိတွေလို့ ဆိုရမလား။အမြဲ တကျက်ကျက်နှင့် ခဏ ခဏ စိတ်ဆိုး၊စိတ်ကောက် ရှိကြသည်။ဘာမဟုတ်တာလေးက အစ အမြဲ ငြင်းခုန်စမြဲ။ဥပမာ မေမေဝယ်လာတဲ့ဖရဲသီး မချိုရင် ကျွန်တော်က စိတ်ကောက်တတ်သည်။ကျွန်တော် ကြိုးစားပမ်းစား ကြက်ဥကြော်နေသည့်အခါ မေမေက မီးသတ်ဆေးဗူးယူပြီး အနားရောက်တတ်သည်။ပြီးရင် မီးခိုးချောင်တစ်ခုလုံး ပေပွအောင်လုပ်တဲ့အပြစ်နှင့် ကျွန်တော်ကို မေမေ တစ်နေ့ကုန် ဆူငေါက်နေလိမ့်မည်။
အမြဲ စိတ်ဆိုး၊စိတ်ကောက်ဖြစ်နေရှိတဲ့ကျွန်တော်တို့သားအမိ ဒီတစ်ခါ စကားများပုံက အနည်းငယ် ပြင်းထန်သည်။ကျွန်တော်တို့အိမ်က နှစ်ထပ်အိမ်။အိမ်ခေါင်းမိုးပေါ်မှာ အခန်းလေးတစ်ခုဆောက်ထားသည်။ထိုခေါင်းမိုးထပ် အခန်းမှာ
နေရတာ သဘောကျလွန်းသည်။ထို့ကြောင့် မူလတန်းကတည်းက ထိုအခန်းမှပဲ နေခဲ့သည်။အခုဆိုကျွန်တော် အသက်(၁၅)နှစ် အထက်တန်း ပထမနှစ်ရောက်နေပြီ။အချိန်အကြာကြီး ခေါင်းမိုးထပ်မှာ နေခဲ့၍ ထိုအခန်းကို အတော်သံယောဇဉ်တွယ်တာသည်။ညဘက်မှာ ထွန်းလင်းနေတဲ့လမင်းကြီးနဲ့ဟိုတစ်စု ဒီတစ်ခုကြယ်တွေကို ကြည့်ရတာ သဘောကျသည်။ညနေဆည်းဆာအလှကို ခေါင်းမိုးထပ်က မြင်ရတဲ့မြင်ကွင်းကလည်း တအားလှသည်။ထိုအချက်တွေကြောင့် ကျွန်တော် အိမ်ခေါင်းမိုးထပ်ကနေ မခွဲနိုင်ပေ။
ဒါကို မေမေက ကလေးစုတ်တစ်ယောက်ကို ထိုခေါင်းမိုးထပ်မှာ တင်ခေါ်ထားချင်တယ်တဲ့လေ။မေမေရဲ့ကူညီချင်တဲ့စိတ်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပေမဲ့ အိမ်အောက်ထပ်က ကျွန်တော့်အခန်းအလွတ်ကြီးကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျွန်တော်ရဲ့ခေါင်းမိုးထပ်အခန်းကို လာရန်ရှာနေသည်။
«အီမင်ဟျောင်း!လိမ္မာရဲ့သားနဲ့ မဆိုးစမ်းနဲ့ »
«ဟင့်အင်း....မဖယ်ပေးဘူး»
မေမေကို စိတ်ဆိုးပြီး မျက်နှာကို တစ်ဖက်လှည့်လိုက်သည်။ဖေဖေနဲ့အစ်ကိုကတော့ ကျွန်တော်တို့သားအမိကြား ဝင်မပါ။ပွဲကြည့်ပရိတ်သတ်လုပ်နေသည်။
