UNI...
«မင်း ဖုန်းပေး»
အပြောနှင့်အတူ လက်ထဲက ဖုန်းလေးက ကိုကိုဆီ ပါသွားသည်။လျှိုဝှက်နံပါတ် မခံထားသည့်ဖုန်း
စရင်ပေါ်မှာ ကိုကို့လက်တွေက ပြေးလွှားနေပြီးနံပါတ် တစ်ခုကို ရိုက်နှိပ်နေသည်။
«ဒါ ငါ့ဖုန်းနံပါတ်။ငါ ဖုန်းဆက်ရင် ချက်ချင်း ကိုင်ရမယ်။ပြီးတော့ ငါ ဘာပြောပြော မင်းဆီက ဟုတ်ကဲ့ ဆိုတာပဲ ကြားချင်တယ်»
အနိူင်ယူချင်တဲ့သူက အနိုင်ရမှာတော့ ကျွန်တော်က အရှုံးပေးဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ပြီးသားပါ။
«ထိုင်မနေနဲ့။ရေသွားချိုးတော့။ကျောင်း နောက်ကျနေလိမ့်မယ်»
မနက်စောစောစီးစီး အခန်းကို ပြန်ရောက်လာပြီး ကျွန်တော်ကို သေးသေးလေးဂရုစိုက်ပြနေတဲ့ကိုကိုဟာ တစ်ပတ်လုံး ကျွန်တော်ကို ပစ်ထားခဲ့တဲ့သူဖြစ်၏။ဖွင့်ပြောလိုက်ကတည်းက ပျောက်သွားတဲ့ကိုကိုဟာ တကယ်တော့ အိမ်ပြန်သွားတာတဲ့လေ။ဒါကလည်း စီနီယာအီဂျဲနိုဆီက သိရတဲ့ တစ်ဆင့်စကားဖြစ်၏။
«အခုကတည်းက ငါ့စကား နားမထောင်ဘူး»
ရေသွားမချိူးဘဲ မျက်နှာချောချောလေးကို အချိန်တစ်ခုထိ ငေးစိုက်ကြည့်မိတော့ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လာသည်။
«အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး။ကျွန်တော်က လွမ်းနေတာမို့ ကြည့်နေမိတာပါ»
ဖြေရှင်းချက်ကြားတော့ နှုတ်ခမ်းလေး တွန်ရုံပြုံးသွားသည့် အပြုံးမမည်သော အပြုံးနုနုလေးက ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ကျွန်တော်ကို ရင်ခုန်စေသည်။
«ငါ သွားပြီ။ခဏနေရင် ကျောင်းမှာ တွေ့မယ်»
«ဟုတ်ကဲ့»
အခန်းထဲမှာ ထွက်သွားသည့်ကျောပြင်ကို နားမလည်ခြင်းပေါင်းများစွာ ကြည့်နေမိသည်။
မနေ့ကအထိ ကျွန်တော်ကို ရှောင်ဖယ်နေသည့်သူက ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားတာ မယုံနိုင်စရာ။ဖွင့်ပြောလိုက်တာကို နောင်တရစိတ်နှင့်
တစ်ပတ်လုံး ဒီအခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းပြီးနောက်မှာ ကိုကိုက ပြန်ပေါ်လာတယ်။သို့သော် ပြောင်းလဲခြင်းများစွာကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ထိုအရာက ကောင်းခြင်းလား၊ဆိုးခြင်းလား မသိသော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာ ရမိ၏။တစ်ပတ်လုံး လွမ်းနေရတဲ့မျက်နှာလေးကို တွေ့လိုက်ရပြီမို့ ကျွန်တော့်မနက်ခင်းက အားအင်တွေဖြစ်လာသည်။ကျောင်းကို သွားဖို့အတွက်လည်း တတ်ကြွလာပြီး စိတ်အားထက်သန်းလာသည်။
