UNI...
နောက်နေ့မှာ ဂျယ်မင်းနဲ့မိတ်ဆက်ပေးတော့ ကိုကိုက ဂျယ်မင်းကို စစ်လား၊မေးလား၊မြန်းလားနှင့် ရစ်နေသည်။ဂျယ်မင်းက အနေအေးပြီး စိတ်ရှည်တဲ့သူမလို့သာ အဆင်ပြေသည်။ကျွန်တော်လိုစိတ်နဲ့သာဆို ကိုကိုတော့ မလွယ်ဘူး။တကယ်ကို ရစ်စိန်လုပ်နေပြီး ဂျယ်မင်းကို အကဲခတ်နေသည့်ကိုကိုကြောင့် ကြားထားက ကျွန်တော်က အနေရခက်လာသည်။ကိုကိုက တကယ်ပဲ ဇီဇာကြောင်တဲ့အဘိုးကြီးပေါက်စတစ်ယောက်နဲ့တူတယ်။
အခုမှ ကျောင်းတတ်တာ (၂)ရက်ပဲရှိသေးတယ်။ကိုကို လုပ်ပုံနဲ့ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်း ထပ်မထားချင်တော့ဘူး။
«စားလေ..ဂျယ်မင်း»
«ဟုတ်ကဲ့။စီနီယာ»
သူ့စိတ်ကြိုက်မေးပြီးသွားသည့်အချိန်မှာ
ဂျယ်မင်းကို ဂရုတစိုက် ဟင်းတွေ ထည့်ပေးသည်။ကိုကိုက တကယ် အမျိုးမျိုး။
«ဂျယ်မင်းက အရင်က အားကစားလုပ်ရင်း ဒဏ်ရာရဖူးသေးသလားလို့»
«အာ..ဟုတ်တယ် စီနီယာ ။ခါးထိသွားတာ »
«အခုရော ပြန်နာတာမျိုး ဖြစ်သေးလား»
«တစ်ခါတစ်လေတော့ နာသလိုပဲ»
«ဂရုစိုက်ဦး။ထပ်ဖြစ်သွားရင် တစ်သက်လုံး ဘောလုံး မဆော့ဘဲ နေလိမ့်မယ်»
«ဟုတ်ကဲ့»
ကျွန်တော် ထမင်းစားနေရင်း ပြုံးလိုက်မိတယ်။
ဒီလိုကျတော့ ကိုကိုက မဆိုးဘူးပဲ။စီနီယာပီပီ အငယ်တွေအပေါ် ဂရုစိုက်မှုရှိတယ်။
«လိုအပ်တာရှိရင် အစ်ကို ,ကိုပြော။ကူညီမယ် ဟုတ်ပြီလား»
ကိုကိုက မတရားလိုက်တာ။ကျွန်တော်ကိုကျတော့ တစ်ခါမှ အစ်ကိုလို့ မသုံးဖူးဘူး။အမြဲ ငါ။
ငါချည်းပဲ ထပ်အောင်ပြောတယ်။ဂျယ်မင်းကို မနာလိုဖြစ်လာတာကြောင့် ထမင်းကိုသာ မွှေနှောက်ပစ်လိုက်တယ် ။
«ဘာလုပ်နေတာလဲ။မစားဘဲ ဆော့နေတယ်»
ဂျယ်မင်းကို ပြောနေသည့်လေသံနှင့် တစ်ခြားစီပင်။အသံမာမာနှင့် ကျွန်တော်ကို ဆူလာသည်။
