UNI....
8 year ago ...
အင်ချွန်းလေဆိပ်ကို ခြေချလိုက်သည့်နှင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာထက်မှာ အပြုံးနုနုလေးတွေ ဆင်မြန်းနေသည်။လာကြိုမည့်သူမရှိသည့်လေဆိပ်ထဲမှာ ခရီးဆောင်အိတ်နှစ်လုံးကို ကိုင်ဆွဲပြီးထွက်လာခဲ့သည့်ခြေလှမ်းတွေက
တတ်ကြွမှုအပြည့်ဖြင့် ခရီးဆက်နေသည်။
လေယာဉ်ပျံအချိန်အကြာကြီးစီးရသော်လည်း ပင်ပန်းမှု တစိုးတစေ့မှမရှိပါ။
တွေ့ရာ Taxi ငှားပြီးနောက် ဖေဖေစီစဉ်ပေးထားသည့်Hoteကို ရောက်လာခဲ့သည်။ခရီးက ရောက်,ရောက်ချင်း မနားဘဲ ဘိုးဘိုးရှိရာ ဦးလေးအိမ်ကို ထွက်လာခဲ့ဖြစ်သည်။ကျွန်တော် ဘိုးဘိုးကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။ပြီးတော့ ကိုကိုရောပဲ။အန်တီကိုရော။အားလုံးကို လွမ်းတယ်။
ဆီးကြိုနေသည့်ဦးလေးအိမ်ဟာ သော့ခတ်ထားပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသည်။
«ခရီးများ ထွက်သွားကြတာလား»
တစ်ယောက်တည်းရေရွတ်ရင်း အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကို မေးဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
«ဟို...အဒေါ်လေး ဒီအိမ်က အိမ်ရှင်တွေကို တွေ့မိသေးလား»
ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်လေတော့ ကျွန်တော်ကို အထူးအဆန်းကြည့်လာသည်။
«ဒီအိမ်က အဒေါ်လေး ပြောင်းလဲကတည်းက အလွယ်ကြီး။ဘယ်သူမှ မနေဘူး»
«ဗျာ..»
ကျွန်တော်ဟာ ထိန့်လန့်ခြင်းတွေဖြင့် အတွေးများသွားသည်။
«အဒေါ်လေး ဒီကိုပြောင်းလာတာ ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ»
«၇နှစ်ကျော် ၈နှစ်ရှိပြီ»
ဒါဆို ကျွန်တော် ထွက်သွားကတည်းက ဦးလေးတို့ အိမ်ပြောင်းသွားတာပေါ့။
«ဟုတ်ကဲ့။ကျေးဇူးတင်ပါတယ်»
တရွေ့ရွေ့လှမ်းနေတဲ့ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေက ဘယ်အရပ်ကို ဦးတည်နေသလဲ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း မသိတော့ဘူး။မျှော်လင့်ချက်တွေဖြင့် ဘိုးဘိုးဆီလာခဲ့တဲ့ကျွန်တော်က မေးခွန်းများစွာဖြင့် အတွေးများနေသည်။ဘာလို့ ဒီအိမ်ကြီးက ပြောင်းသွားရတာလဲ။ဘိုးဘိုးများ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။
