UNI...
«အာ့»
ပန်းသီး အခွံနွှာနေတဲ့ကိုကိုဆီမှာ ထွက်ပေါ်လာသောအသံကြောင့် ကိုင်ထားသည့်စာအုပ်တွေကို ပစ်ချကာ ကိုကိုအနား အပြေးအလွှားသွားရသည်။ဓားသေချာမကိုင်တတ်လို့ မလုပ်ပါနဲ့ ပြောထားလျက်နဲ့။အဲ့ပန်းသီးကို ဒီရက်ပိုင်း ဘာလို့ ခဏ ခဏ စားနေရမှန်း မသိတော့ဘူး။
«လက် ထိသွားပြီး မဟုတ်လား»
«ဟင့်အင်း။ဘာမှမဖြစ်ဘူး»
ကိုကိုက သူ့လက်တွေကို နောက်ကျောမှာ ဝှက်၍ ကျွန်တော် မမြင်အောင် ကွယ်လိုက်ပြီးမှ ငြင်းဆန်လာသည်။အဖြူထည်မျက်လုံးလေးတွေကလည်း သူ မလိမ်ကြောင်း သက်သေပြနေတယ်။အဲ့ပုံစံလုပ်ပြတိုင်း ကျွန်တော်က ယုံမယ်တဲ့လား။
«ဘာမှမဖြစ်ရင် ဘာလို့ လက်ကို ဖွက်လိုက်တာလဲ။ပြစမ်းဗျာ»
စိတ်မရှည်စွာ ကိုကို့လက်တွေကို အတင်းယူကြည့်ယူလိုက်သည့်အချိန်မှာ ကိုကို ကျွန်တော်ကို ကစားနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ကိုကို ကစားနေမှန်းမသိဘဲ စိတ်ပူသွားတဲ့ကျွန်တော်က ငတုံးပဲ။
«မြင်တယ်နော်။ကိုယ့်လက် အကောင်းကြီး»
ကိုကိုက ရယ်လျက် ပြောလာသည်။ကျွန်တော်ကတော့ မပြုံးနိုင်၊မရယ်နိုင်ပါ။ဒီရက်ပိုင်း ကိုကိုဆီမှာ ခဏ ခဏ ကစားခံနေရတာတောင် ကျွန်တော်က အမှတ်မရှိဘူး။
ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး စနောက်တာလဲ။စိတ်ပူနေတဲ့ကျွန်တော့်ပုံစံက ကိုကို့အမြင်မှာ အရမ်းရယ်စရာကောင်းနေလို့လား။
«ဒါဆို ဘာလို့ အော်တာလဲ။လူကို စ,နောက်စရာမှတ်နေလား»
«အင်း»
မဆိုင်းမတွဘဲ ပြန်ဖြေလာသည့်ကိုကိုအား ငေးကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းမှုတွေကလည်း လည်ချောင်းနားမှာ စို့တတ်လာသည်။
«ဘာလို့လဲ»
«ပျော်ဖို့ကောင်းလို့။မင်းက ကိုယ့်ကို စိတ်ပူနေတဲ့အချိန်ဆို အလှဆုံးပဲ»
ကျွန်တော် သိပ်ချစ်မှန်းသိလို့ တအား အနိုင်ယူတာ လက်ခံနိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော့်အချစ်ကို ကစားနေတာတော့ ရပ်သင့်နေပြီ။ကျွန်တော်လည်း ခံစားချက်နဲ့လူလေ။ဒီရင်ဘတ်က နာတယ်။ချစ်တဲ့သူကို စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ကျွန်တော့်အပြုအမှုက ရယ်စရာပျက်လုံးမှ မဟုတ်တာ။
