UNI...
အားကစားလေ့ကျင့်ရင်း ကိုကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတယ်ဆိုတဲ့သတင်းကြားပြီးချင်း အရူးတစ်ယောက်လိုမျိုး ကျောင်းဆေးခန်းကို ပြေးလာခဲ့သည်။စိတ်ပူလွန်းလို့ သူအလိုလို စီးဆင်းလာသည့်မျက်ရည်ပူတွေကိုလည်း မဖယ်ရှားမိခဲ့ဘူး။ကိုကိုသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကျွန်တော် ရူးသွားလိမ့်မယ်။
တံခါးဖွင့်ထားတဲ့ဆေးခန်းထဲ Cheerleader အစ်မကိုမြင်တော့ ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။ခြေထောက်မှာပတ်တီးထားသည့်ကိုကိုက Cheerleader အစ်မကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ပြုံးပြနေသည်။ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို ခပ်နာနာဖိသုတ်လိုက်တယ်။ကျွန်တော် အလကား လာမိသွားပြီလား။
မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ဝင်လာသည့်ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ ကျွန်တော့်အောက်နှုတ်ခမ်းကို ခပ်နာနာ ကိုက်ထားမိလိုက်သည်။ကိုကိုက...ကိုကိုက အဲ့အစ်မကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။
"ဒုံဟျော့ခ်"
လှည့်ထွက်ခါမှ ကိုကိုက ကျွန်တော်ကို လှမ်းခေါ်သည်။ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ကျွန်တော် အခု
အရမ်း ငိုချင်နေတယ်။
အတတ်နိုင်ဆုံး အားတင်းပြီး ပြုံးလျက် ကိုကိုဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ကုတင်ပေါ်မှာ ခြေတွဲလောင်း ချထိုင်နေတဲ့ကိုကိုက ကျွန်တော်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုံးပြနေသည်။
"စိတ်ပူလို့ ပြေးလာတာလား"
သိရင် ဘာလို့ မေးနေသေးလဲ။
"ဟင့်အင်း။အတန်း မတတ်ဖြစ်တာနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာ"
"ဟားး လိမ်နေတယ် "
ကိုကို့ရယ်သံလေးက တကယ်ကို အေးချမ်းရာလေး။ဒီရယ်သံလေးတွေက ကျွန်တော်ရဲ့ဝမ်းနည်းမှုကို ပျောက်ကင်းသွားစေတယ်။ချွေးတွေနဲ့ မောပန်းနေပေမယ့် ကျွန်တော် ရေးရေးလေး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ကိုကိုက လိပ်ကလေးပဲ။
"ငါ သွားတော့မယ်။အေးဆေး စကားပြောကြ"
"အင်း ။ဘိုင့်ဘိုင့်"
ကိုကိုက Cheerleader အစ်မရဲ့စကားကို ခေါင်းငြိမ့်လျက် လက်ပြ၍ နှုတ်ဆက်နေသည်။ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့အစ်မကို မျက်စိတစ်ဆုံး လိုက်ကြည့်မိတယ်။ဒီလောက်ထိ လှတဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက် ကိုကို့အနားမှာ ရှိနေတာကို မကြိုက်ဘူး။
