UNI...
သိသိသားသား ပြောင်းလဲသွားတဲ့ဆက်ဆံရေး တစ်ခုက အရမ်းဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းပေမယ့် အဆင်ပြေပါတယ်။ကျွန်တော်ဘက်က စပြီး ရှောင်စရာမလိုတော့ဘူး။ကိုက်ိုက အချိန်ပြည့် သူ့ရည်းစားနဲ့ ကုန်ဆုံးနေတာမို့ ကျွန်တော့်အနားလာဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ကျွန်တော်ကို ဆူငေါက် အပြစ်ပြောဖို့လည်း အချိန်မရှိတော့ဘူး။
မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရင်တောင် ကိုကိုက
အရင်ဆုံးမျက်နှာလွှဲသွားတတ်သည်။ထို့အပြင် ကျွန်တော်အရှေ့ရောက်ရင် သူ့ရည်းစားကို လိုတာထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပြသည်။ကျွန်တော်ကိုတော့ သူ မမြင်သလိုပင် ပစ်ပစ်ခါခါ လျစ်လျူရှူထားသည်။ထိုအခိုက်အတန့်တွေက ဝမ်းနည်းစရာကောင်းပေမယ့် ကျွန်တော် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့လမ်းမို့ အဆင်ပြေပါတယ်။မကြာခင် ခွဲရမဲ့ သူတွေပဲ။ကိုကို ပျော်နေတာမြင်ရင် ကျေနပ်ပါတယ်။
အားကစားချိန်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ ဘောလုံးကန်နေတဲ့ကိုကိုအား ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ကျွန်တော်က ကိုကိုနဲ့အချိန်အကြာကြီး နေချင်ပေမယ့် ကံကြမ္မာက ကျွန်တော်ကို မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ဘူး။
«ဒုံဟျော့ခ်!!!ဘောလုံး!!»
ဂျယ်မင်းရဲ့သတိပေးသည့်မဆုံးခင် ကျွန်တော့်ခေါင်းကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဘောလုံးတစ်လုံး လာထိသည်။
«အ့!!»
ခေါင်းကို လာထိသည့်ဘောလုံးကြောင့် နေရာတင် လှဲကျသွားသည်။နာကျင်လွန်းသည့်ခေါင်းကို ဖိရင်းမှ မျက်လုံးတွေ ပြာလာသည်။
«ဒုံဟျော့ခ် !!ရလား»
«ဟင့်အင်း!ငါ ခေါင်းမူးတယ်»
«ထ။ဆေးခန်းသွားမယ်»
ဂျယ်မင်းက ကျွန်တော်ကို ဆွဲထူကာ ထ,စေသည်။
«ဘာလို့ ဆေးခန်းသွားမှာလဲ!ငါတို့ကို အမှုပတ်အောင်»
ကြားလိုက်ရသည့်အသံကို မယုံနိုင်စွာ လှည့်ကြည့်ဖြစ်သည်။ကိုကိုက ခပ်စူးစူးကြည့်ရင်း ကျွန်တော်ကို ဒေါသထွက်နေသည်။
