UNI....
ကျွန်တော်ရှိရာ အနီးအနားကို မလာရဲ့တဲ့သူက ဂျဲနိုကိုမြင်သည့်နှင့် ရောက်ချလာတာ တကယ်ကို ထူးဆန်းပြီး ကျွန်တော်ကို ဒေါသထွက်စေသည်။ဂျဲနိုရဲ့ပေါ့ပါးသည့်စကားသံတွေနှင့် သူ့အပြုံးနုနုလေးတွေမြင်သည့်အချိန်မှာ သည်းမခံနိုင်စွာ ဆိုင်မှာ ထွက်လာခဲ့သည်။သို့သော် ကျွန်တော်နှင့် ရှေ့ဆက်နောက်ဆက်ထွက်လာသည့်ဟင်ဒရီနှင့်ရှောင်ကျွင့်ကြောင့် သူနဲ့ဂျဲနို နှစ်ယောက်တည်းဆိုသည့်အသိက ကျွန်တော်ကို ပူလောင်စေသည်။ဆိုင်အပြင် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ သူနဲ့ဂျဲနိုကို ရပ်ကြည့်နေမိသည်။
ရင်နာဖို့ကောင်းတယ်။သူက ဂျဲနိုကို ချစ်ဖို့ကောင်းအောင် ရယ်ပြပြီး စကားတွေပြောနေတယ်။ဂျဲနိုလက်က သူ့ခေါင်းပေါ်ရောက်လာသည့်အချိန်မှာ ထိုနေရာမှာ ထွက်လာခဲ့သည်။သူကို ဒီလိုမျိုးတစ်ခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်နေတာကို ရပ်မကြည့်နိုင်ဘူး။
ထိုနေရာမှာ အဝေးဆုံးကို ထွက်လာခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေစဉ် ကျွန်တော်တို့ဌာနဘက်ကို ဦးတည်လာနေသည့်သူကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ထိုင်နေရာမှ ထကာ သူ အရှေ့ပိတ်ရပ်လိုက်တော့ သူ့မျက်ဝန်းလှလှလေးက ကျွန်တော်ဆီ ရောက်လာသည်။
«ဒါ မင်း လာရမဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်»
«စီနီယာလည်း လာတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ကျွန်တော်တို့ အင်ဂျင်နီယာဌာနကို»
ကျွန်တော်ဘက်က စလိုက်သည့်ရန်စကားကို သူက အောက်နှုတ်ခမ်းလေး ဖိကိုက်ရင်း ရန်ပြန်တွေ့လာသည်။
သူ ဘယ်တုန်းက ကျွန်တော်ကို ပြန်ရန်တွေ့ဖို့လိုလဲ။ဘာလဲ သူ့ဘက်မှာ ဂျဲနိုရှိတယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော်ကို ပြန်ခံပြောနေတာလား။
«ငါက ငါ့သူငယ်ချင်းဆီ လာတာလေ။မင်းက ဘယ်သူဆီ လာတာလဲ»
ပြောလိုက်စမ်းပါ ဒုံဟျော့ခ်။ကိုယ်ဆီကို လာတာပါလို့ ရဲရဲကြီး ပြောလိုက်စမ်းပါ။
တိတ်ဆိတ်နေသည့်သူကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ
ကိုယ့်အဖြစ်ကို သဘောကျစွာ လှောင်ရယ်မိတယ်။မင်း ဘာတွေ မျှော်လင့်နေတာလဲ
အီမင်ဟျောင်း။အချစ်ကို မသိနားမလည်တဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဆီက မင်း ဘာတွေ မျှော်လင့်နေတာလဲ!!
