UNI....
«ကိုကို »
ဆူအောင့်အောင့်လေး ထွက်ပေါ်လာသည့်သူ့အသံကြောင့် ဖတ်လက်စ စာအုပ်ကို အသာထားကာ သူကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်နှာလေးက ဆူပုတ်ပြီး ပုတ်သိုးနေသည်။
«ကလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ။ကိုကို ပစ်ထားမိသလို ဖြစ်သွားလို့လား»
«ကိုကို ပြောတော့ လူတွေမျက်နှာ မမှတ်မိဘူးဆို။ဘာလို့ ဂျယ်မင်းကိုကျ မှတ်မိလဲ»
သူရဲ့ဆူတူတူနှုတ်ခမ်းလေးနဲ့အတူ စွာတတအသံလေးကြားတော့ ကျွန်တော် ရယ်မိတယ်။သူငယ်ချင်းနဲ့တောင် သဝန်တိုတဲ့
ဒီကလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
«တစ်ပတ်လောက် ကြာနေပြီကိစ္စကို အခုမှ
အစကနေ ပြန်ပြီး စိတ်ကောက်မလို့လား။
ကိုကို့ကလေးက ဟင်»
«ဘယ်အချိန်ပဲ ကောက်ကောက်၊ချော့ရမှာ
ကိုကို့တာဝန် မဟုတ်ဘူးလား»
ကျွန်တော် စကားတွေပျောက်ရှပြီး သူကို ချစ်စနိုးလေး ကြည့်နေမိတယ်။ကျွန်တော့်ကလေးလေးက ရန်တွေ့တာတောင် ချစ်စရာလေး။
«ရန်တွေ့လိုက်တာ ပတ်ခနဲ့ပဲ»
နဖူးအရှေ့မှာ ဝဲကျနေသည့်ဆံပင်လေးတွေကို ထိတွေ့ရင်းမှ ပြောလိုက်လေတော့ စိတ်ဆိုးနေတဲ့ကလေးလေးက ကျွန်တော်ကို မျက်စောင်းလေး ထိုးပြီး ရန်လုပ်နေသည်။
«ကလေး သူ့နာမည်ခေါ်တာ ကိုယ် ကြားလိုက်တယ်လေ»
«ဟုတ်လို့လား။မလိမ်နဲ့နော်»
«တကယ်။တကယ်ဆိုကွာ။ကိုကို မေ့မသွားတာဆိုလို့ ဒီကလေးလေးရဲ့မျက်နှာပဲ ရှိတယ်»
သူ့မျက်နှာလေးကို မေ့ဖျားမှကိုင်ကာ ဆွဲမော့ရင်း ပြောလိုက်လေတော့ ကျေနပ်သလိုလေး ပြုံးပြီးမှ စိတ်ဆိုးချင်ဟန်ဆောင်နေသည်။ဒီကလေးကတော့လေ။
«ကိုကိုနော် ကျွန်တော်ကို အဲ့လိုမျိုး စကားလုံးတွေနဲ့ ခြွေလို့မရဘူး»
သူ့စကားကို အသည်းယားတာကြောင့် ကိုင်ထားသည့်သူ့မေ့ဖျားလေးကို ဘယ်ညာလှုပ်ရမ်းရင်းမှ သူ့မျက်ဝန်းလေးတွေကို ပြုံးတုန်းတုန်းလေး ကြည့်ကာ။
