UNI.....
ခေါင်းမိုးထပ်ရှိ ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး နေဝင်ဆည်းဆာအလှကို ခံစားရတာကို ကျွန်တော်သဘောကျတယ်။ဒီမြင်ကွင်းကို ကျွန်တော်မကြည့်ရတာ အတော်ကြာနေပြီ။
«လှလိုက်တာ»
မကြာခင် တိမ်တွေကြားထဲ ပျောက်ကွယ်တော့မဲ့နေလုံးကြီးကို ကြည့်လျက် စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းလာသည်။ပုစွန်ဆီရောင်သန်းနေပြီး လှပတဲ့မြင်ကွင်းတစ်ခုက ဒီလောက်ထိ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းမှန်း ကျွန်တော်မသိခဲ့ဘူး။ရုတ်တရက်ကြီး တိုးဝင်လာတဲ့ဝမ်းနည်းမှုကလည်း ထူးဆန်းတယ်။အစောနကအထိ ထိုအလှတရားကို ရင်သက်ရူမောနှင့် သဘောတကျ ပြုံးနေခဲ့တာ ကျွန်တော်မှ ဟုတ်ရဲ့လား။
ကျွန်တော် ဘယ်အရာကို လွမ်းဆွတ်ပြီး ဘာတွေလိုအပ်နေသလဲ စဉ်းစား၍မရ။နားထဲကြားနေရတဲ့လေတိုးသံတွေကလည်း ကျွန်တော့်စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေတယ်။တစ်နေ့ကုန် အလိုမကျဖြစ်နေသည့်စိတ်ကြောင့် အသံတိုးတိုးလေးကအစ ဒေါသထွက်နေမိတယ်။
«အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ»
«ဟုတ်တယ်။အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး »
ကျွန်တော်ရဲ့အလိုမကျမှုတွေ၊မရေရာတဲ့
ဝမ်းနည်းစိတ်တွေကြောင့် စိတ်ရှုပ်ကာ ရေရွတ်မိတော့ ကြားလိုက်ရသည့်အသံဆာဆာလေး။ဘယ်သူမှန်း သိပါလျက်နှင့် လှည့်ကြည့်မိလေတော့ ကျွန်တော်ကို မျက်လုံးကလေးတွေ မှိတ်တဲ့အထိ ပြုံးပြနေတဲ့ထိုကလေးပေါက်ကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသလို ခံစားရသည်။လူတစ်ယောက်ရဲ့အပြုံးက တစ်ဖက်လူကို ပျော်ရွှင်စေတယ် ဆိုသည့်စကား သိပ်မှန်တာပဲ။
«ကျွန်တော် တစ်နေ့ကုန် အိမ်မှာ မရှိတော့ ကိုကို ပျော်နေတယ် မဟုတ်လား»
«သေချာပေါက်ပေါ့»
ရှုပ်ထွေးနေတဲ့စိတ်ကလေးက ထိုကလေးပေါက်ရဲ့ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာလေးမြင်တော့ အလိုလိုပြုံးမိ
လာသည်။ဆက်ပြီး စနောက်ချင်သေးပေမယ့် စိတ်လျော့လိုက်ရသည်။ ထပ်စလိုက်ရင် ငိုချပစ်တော့မဲ့အရိပ်အယောင်တွေ မြင်နေရ၍ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲကာ ထိုကလေးပေါက်ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို လျော့ချပေးလိုက်သည်။ကျွန်တော်က ကလေးတွေငိုရင် မချော့တတ်ဘူး။
