UNI...
ငိုလို့ဝသွားမှ ကုတင်ပေါ်မှာ ထလိုက်သည်။ကျောင်းသားတွေ့ဆုံပွဲကို မသွားချင်သည့်အထိ စိတ်တွေ ညစ်နေပေမယ့် ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည် ဝတ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။အခုမှ နှစ်စပဲ ရှိသေးတယ်။အားလုံးနဲ့ ခင်ခင်မင်မင်နေမှာဖြစ်မည်။အထူးသဖြင့် ကိုကိုတို့ ဗိသုကာအတန်းက လူတွေနဲ့ပေါ့။ငိုထားတဲ့မျက်လုံးတွေနှင့် ကျွန်တော်ဟာ ချိန်းထားသည့်ဆိုင်လေးကို ရောက်လာခဲ့သည်။ကိုကိုကတော့ ရောက်နှင့်နေပြီ။သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ပွဲကျနေသည်။အရှေ့မှာလည်း ဆိုဂျူပုလင်းတွေပုံလို့။ပထမနှစ်တွေကို ကြိုဆိုတဲ့ပွဲက ကိုကိုအတွက် သောက်ဖို့သက်သက်များလား။
«လာ ထိုင်လေ။ဒုံဟျော့ခ်»
ငေးကြည့်နေတဲ့ကိုကိုက မမြင်ဘဲ မျက်ခုံးမွှေးကောင်းကောင်းနှင့်လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော်ကို နှုတ်ဆက်လာသည်။ရွယ်တူပဲ ထင်တယ်။
«မင်း ငါကို သိတာလား»
«မနက်က မင်းဘေးနားမှာ ထိုင်တာလေ။မမှတ်မိဘူးလား»
«ဆောရီး။ငါ မမှတ်မိလိုက်ဘူး»
«ရပါတယ်။နောက် ရင်းရင်းနှီးနှီးနေကြတာပေါ့»
လူတစ်ယောက်ကို အေးချမ်းသွားစေသည့်အပြုံးလှလှလေးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်ကျွန်တော့်အရှေ့ကသူကို ကြည့်ပြီး အားကျမိသည်။ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုအပြုံးတွေ ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်။ကျွန်တော်က ကိုကိုအတွက် ငြိမ်းချမ်းစေတဲ့လူမျိုး ဖြစ်ချင်တယ်။
«ဗိသုကာအတန်းက ပထမနှစ်တွေ လူစုံပြီလား!!»
«ဟုတ်ကဲ့!!!»
ခပ်ကျယ်ကျယ်ထွက်လာသည့်ကိုကိုအသံကြောင့် ကျွန်တော် အကြည့်တွေက အရှေ့က သူငယ်ချင်းဆီမှတစ်ဆင့် ကိုကိုဆီရောက်သွားသည်။အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည့်ထိုခဏအတွင်းမှာ ကိုကို့မျက်ဝန်းတွေဆီက ဒေါသထွက်နေသည့်အငွေ့အသက်တွေကို ခံစားလိုက်ရသည်။ကျွန်တော် ဒီကို လာတာကို မကြိုက်ဘူး ထင်တယ်။
«အဲ့စီနီယာက နာမည်ကြီးတယ်။မျက်နှာက တစ်ချိန်လုံး မှုန်ကုတ်နေပေမယ့် ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်လို့ လူပြောများကြတယ်။ရုပ်ချောတာလည်း ပါမှာပေါ့»
