UNI...
မနက်မိုးလင်းတော့ ဒုံဟျော့ခ်က ကျွန်တော်ရင်ခွင်ထဲမှာ ကွေးကွေးလေး တိုးဝင်အိပ်နေသည်။ညတုန်းက အေးလို့ထင်ပါရဲ့။ရင်ခွင်ထဲ အတင်းတိုးဝင်လာတယ်။ဖယ်ထုတ်ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ဒီကလေးပေါက်က ခွေးပေါက်လေးတွေလိုပဲ၊နွေးထွေးတဲ့နေရာကို သိပ်ကြိုက်ပုံရသည်။ဇိမ်ကျကျနှင့် အိပ်စက်နေတာ အမြင်ကပ်စရာလေး။
«ဟေ့! ထတော့»
ပါးပြင်လေးကို ဖွဖွလေးပုတ်လိုက်လေတော့ နိုးမလာသည့်အပြင် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကအင်္ကျီစကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ တိုးလာပြန်သည်။ဒီလောက်ထိ တကိုယ်လုံး ရင်ခွင်ထဲရောက်နေတာကို ထပ်တိုးနေပြန်ပြီ။ဘာလဲ။ဒီကလေးပေါက်က ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။
«ထတော့»
ဉာဏ်နီ၊ဉာဏ်နက် အရမ်းများတဲ့ကလေးမလို
မနိုးသေးလာတာကို မယုံနိုင်။ထိုကလေးပေါက်ရဲ့လက်မောင်းတွေကို ရိုက်၍ ထပ်နိုးလိုက်သည်။
«ထတော့ ဒုံဟျော့ခ်!ညတုန်းက ပြောထားတာ မေ့နေပြီလား»
«အင်းးးး..»
အပျင်းကြောအရှည်ကြီးဆွဲပြီး မျက်လုံးမဖွင့်လာသည့်ထိုကလေးပေါက်ကို မျက်မှောက်ကြုတ်၍ ကြည့်ပေးလိုက်သည်။ဒါ ဘာသဘောလဲ။ဟန်မြစ်မှာ စက်ဘီးသွားစီးမယ်လို့ ပြောထားတာကို မလိုက်ချင်လို့ ဉာဏ်များနေတာလား။
«ငါ ထတော့လို့ပြောနေတယ် !!အီဒုံဟျော့ခ်!!»
နားရွက်နားကို တိုးကပ်၍ အကျယ်ကြီးအော်ပစ်လိုက်တယ်။ဒါနောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ဒါမှ မထ
ရင် အိပ်ရာပေါ်ကနေ အခန်းထောင့်ရောက်တဲ့အထိ ကန်မိတော့မယ်။
«ဒုန်း»
«အ့! အေးလိုက်တာ»
အိပ်ရာခင်းပေါ်ကနေ တစ်ဖက်ကြမ်းပြင်ပေါ် ရောက်သွားတဲ့ထိုကလေးပေါက်ကို တစ်ချက်မကြည့်ဘဲ အခန်းထဲမှာ ထွက်သွားဖို့ပြင်လိုက်သည်။သောက်ကလေး။မလိုက်ချင်ရင် မလိုက်ချင်ဘူး မပြောဘူး။ဘယ်သူကရော သူကို အတင်းခေါ်နေလို့လဲ။
«ကိုကိုက မိုးမလင်းသေးဘူး။ကျွန်တော်ကို ရက်စက်ပြီ»
မကျသည့်မျက်ရည်တွေကို အတင်း ညစ်ထုတ်ပြီးပြောလာသည့်ထိုကလေးစကားကို မကြားဟန်ဆောင်၍ အခန်းတံခါးလက်ကိုင်ဘုကို ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။
