UNI....
စီနီယာဂျဲနိုရဲ့မွေးနေ့ပါတီပွဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လည်လည်ဖြစ်နေသည်။ကိုကိုက စီနီယာဂျဲနိုနဲ့ ဘာတွေပြင်ဆင်ရမှန်းမသိဘူး။နှစ်ယောက်သား ကြိတ်ကြိတ်နဲ့ အလုပ်များနေသည်။အဖော်အနေနဲ့ဂျယ်မင်းရှိပေမယ့် နှစ်ယောက်သားစကားမပြောဖြစ်ကြပါ။ထို့အစား အခန်းထောင့်
မှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ်စကားပြောနေသည့်လူနှစ်ယောက်ကိုသာ ငေးကြည့်နေဖြစ်သည်။
«တစ်နာရီလောက် ရှိပြီ။ဘာတွေ ပြောနေကြမှန်း မသိဘူး»
«အင်း။ငါရောပဲ ။အဲ့ဒါကို သိချင်နေတာ»
ဂျယ်မင်းရဲ့စကားကို ခေါင်းငြိမ့်ကာ ထောက်ခံလိုက်တယ်။တကယ်ကို သိချင်နေတာ။မွေးနေ့ခန်းမထဲ ရောက်ကတည်းက ကျွန်တော့်ကိုပစ်ထားပြီး စီနီယာဂျဲနိုအနား ကပ်နေတဲ့အဓိက အကြောင်းပြချက်က ဘာလဲ။
«ဟိတ် ! ဒီနှစ်ယောက် ဘာတွေငိုင်နေတာလဲ!»
အသံစွာစွာနှင့် အနားရောက်လာသည့်ရှောင်ကျွင့်ကို ကျွန်တော်ရော၊ဂျယ်မင်းရော မျက်စောင်းလှည့်ထိုးပေးလိုက်တယ်။
ရှောင်ကျွင့်အနောက်မှာ စီနီယာဟင်ဒရီပါလာသည့်ကို မြင်တော့ စိတ်က အလိုလိုတိုလာသည်။
«မင်းလို ရည်းစားမှ အနားမှာ မရှိတာ။ဘယ်ပျော်နိုင်မလဲ»
«ဘာလဲဟ။ ငါမှာလည်း အပြစ်မရှိဘဲ»
ရှောင်ကျွင့်က ကျွန်တော်ရဲ့ရန်တွေ့သံကို ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောပြီး အနားမှာ ထိုင်ခုံ၌ ထိုင်လိုက်၏။စီနီယာဟင်ဒရီကတော့ ကျွန်တော်နဲ့
ဂျယ်မင်းအဖြစ်ကို ကြည့်ပြီး ကြိတ်ရယ်နေသည်။အား....တကယ်ပါပဲ။ ဒီအတွဲကို မုန်းလိုက်တာ။
«ကျွင့်။အဲ့ဝိုင်က ပြင်းတယ်»
«ဟင်ဒရီ ရှိနေတာပဲ»
ခပ်ချွဲချွဲပြောလာသည့်ရှောင်ကျွင့်ကို ခေါင်းသာ ပြေးခေါက်ပစ်လိုက်ချင်တယ်။
«မင်းတို့ဟာကလည်း ဝေးဝေးသွားစမ်းပါ»
«မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ ချောင်းမှာ သွားငိုကြပါ»
