UNI....
ဂျယ်မင်းနဲ့အတူ စီနီယာဂျဲနို အတန်းပြီးသည့်အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်း စီနီယာဂျဲနို အတန်းပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ ဂျယ်မင်းဟာ မသိဟန်ဆောင် နေခဲ့တယ်။စီနီယာဂျဲနိုကို မြင်ပါလျက်နှင့် မသိကျေးကျွန်ပြုနေတဲ့ဂျယ်မင်းကို နာနာသာ ရိုက်ပစ်လိုက်ချင်တယ်။ဘာလို့ သရုပ်ဆောင်အရမ်းကောင်းနေရတာလဲ။
«ဟေ့ ဂျယ်မင်း။ ဒီနေ့လည်း ရောက်လာပြန်ပြီလား»
စီနီယာဂျဲနိုဘက်က အရင်နှုတ်ဆက်တော့ ပြုံးစိစိနှင့်။သူ လိုချင်တာ ဒါပဲလေ။
«ကျွန်တော့်အစ်မလေ အရေးကြီးတဲ့ပစ္စည်းကျန်ခဲ့လို့တဲ့လေ။အဲ့ဒါ လာပို့ရင်း
ဒုံဟျော့ခ်နဲ့ စကားထိုင်ပြောနေတာ»
အလကား အပိုတွေ။သူ ဖွက်ထားလို့ ကျန်ခဲ့တာကို ထည့်မပြောဘူး။
«အော်။အဲ့လို့လား»
«အင်း»
«ဒါနဲ့ အားလား»
ဂျယ်မင်း၏မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်သွားပြီး စီနီယာဂျဲနိုကို ပြူးကြည့်နေသည်။ပြီးမှ မှိုရသွားသည့်မျက်နှာနှင့် စပ်ဖြီးဖြီးဖြစ်သွားသည်။
«ကျွန်တော်က အချိန်တိုင်း အားတယ်။ဟီး»
အားမှာပေါ့။အတန်းမှ မတတ်တာ။သူများ တက္ကသိုလ်လာပြီး ဖွန်ကြောင်ဖို့လောက်ပဲ သိတယ်။
«ပန်းချီပြပွဲတစ်ခု သွားမလို့။မင်း အားရင် လိုက်ခဲ့ပါလား»
«ပန်းချီပြပွဲ? ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတယ်»
«ဒါဆို လိုက်ခဲ့လေ»
«ဟုတ်ကဲ့»
နှုတ်ဆက်ဖော်တောင် မရဘဲ ပါသွားသည့်သူငယ်ချင်းလေးကို ကြည့်ပြီး တရားရသွားသည်။ဘယ်သူမှ ကိုကိုလောက် မကောင်းကြဘူး။
ဂျယ်မင်းကို ကျိန်ဆဲရင်း ကိုကိုတို့ဌာနာဘက်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။ဒီနေ့ ကျွန်တော် အတော်လေး ကံဆိုးပုံရသည်။လမ်းမှာ ရှောင့်ကျွင့်တို့အတွဲနှင့် ထိပ်တိုက်ဆုံ၏။တစ်ယောက်လက် တစ်ယောက်တွဲပြီး ပြုံးရွှင်နေတဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော်ကို မမြင်ပါ။
