UNI...
ဒဏ်ရာပျောက်သွားတော့ ကျွန်တော်ကို, ကိုကို ကျေးဇူးဆပ်လာသည်။ Cheerleader ဆိုတဲ့အစ်မနဲ့ တွဲသွား၊သွားလာလုပ်ပြီး ဂျယ်လီတွေ
နေ့တိုင်း ကျွေးသည်။ဒါကို မကျေနပ်သေးဘူးထင်တယ်။ထမင်းစားဝိုင်း အထိပါ ခေါ်လာသည်။
အရင်က နှစ်ယောက်တည်းစားတဲ့ထမင်းစားဝိုင်းလေးက အခုသုံးယောက်။ဘယ်လောက် စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။အဲ့အစ်မရဲ့ အပြုအမှုတစ်ခုစီချင်းကို လိုက်ကြည့်နေတဲ့ကိုကိုက ကျွန်တော်ကို မမြင်တော့ဘူး။ကျွန်တော်
ဘာဖြစ်ဖြစ် လွှတ်ထားတယ်။သူ့ပန်းကန်းထဲက ဟင်းတွေကလည်း ကျွန်တော်အတွက် မဟုတ်တော့ဘူး။
အရင်ရက်တွေတုန်းက အရမ်းတွေ ကျွန်တော်အပေါ် ခင်တွယ်လာပြီးမှ ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားတဲ့ကိုကို့စိတ်ကို နားမလည်တော့ဘူး။ဘယ်ဟာက ကိုကို့ပုံစံအစစ်လဲ။ကျွန်တော်ကို စိတ်ပူပေး၊ဂရုစိုက်ပေးတာ တကယ့်စိတ်ရင်းမှ ဟုတ်ရဲ့လား။
တစ်နေ့ကုန် စိတ်ညစ်တာကြောင့် ကျောင်းမှစောစောပြန်လာခဲ့ပြီး အိပ်ရာထဲ တိုးဝင်နေလိုက်သည်။အိပ်ပျော်သွားရင် စိတ်ညစ်စရာအကုန်မေ့သွားလိမ့်မယ်။
«အဘိုး..ဒုံဟျော့ခ် အခန်းထဲမှာ ရှိလား»
အိပ်တစ်ဝက်၊နိူးတစ်ဝက်ဖြစ်နေသည့်အခြေအနေမှာ အခန်းပြင်မှာ စကားသံသဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသည်။
«ရှိတယ်။လူလေး။ဘာလို့လဲ»
«ကျွန်တော်ကို မစောင့်ဘဲ ပြန်သွားလို့။တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား ။ဒါမှမဟုတ် တစ်နေရာရာ လစ်ထွက်သွားလား သိချင်လို့»
«မြေးလေးက ဘယ်မှမသွားပါဘူးကွယ်။
အခန်းထဲ အိပ်နေတယ်»
«ဘာလို့လဲ အဘိုး ။သူ နေမကောင်းဘူးလား»
အလောတကြီးထွက်လာသည့်ကိုကို့အသံလှိုင်းလေးက စိတ်ပူမှုအပြည့်။ကျွန်တော် နာကျင်မှုကြားမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။
«ဒီနေ့ အားကစားချိန်မှာ အရမ်းပင်ပန်းလို့ပြောတာပဲ။ရောက်ကတည်း အိပ်ရာထဲ ခွေနေတယ်»
«.. »
«အရမ်း အရေးကြီးလို့လား။အဘိုး သွားနိုးပေးမယ်လေ»
