UNI.....
နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေကို အိမ်မှာပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးဖြစ်သည်။အပြင်လျှောက်လည်လည်း အရိပ်အကဲမသိဘဲ လိုက်ပါတတ်တဲ့ဒုံဟျော့ခ်ကြောင့်..ကြာတော့ ကျွန်တော်မှာ အပြင်ထွက်ချင်စိတ်မရှိတော့ပေ။အခန်းထဲ အောင်းပြီး တစ်နေကုန် ဂီတာ တီးနေဖြစ်သည်။ဗိုက်ဆာရင်း ထမင်းစားခန်းထဲ ရှိတာလှန်လှောစားသောက်၊
တစ်ရေးတမော အိပ်နှင့် ၊နေ့ရက်တိုင်း ထိုကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းလာတာများနေပြီ။ငြီးငွေ့လာသလို ရှိပေမယ့် ထိုကလေးပေါက်နှင့် အတူရှိနေတာထက် စာရင်း ပျော်ရွှင်စရာကောင်း၏။
«ကိုကို!!»
တဒုန်းဒုန်း တံခါးခေါက်သံနှင့် ကြားလိုက်ရတဲ့အသံကြောင့် လက်ထဲမှာ ဂီတာ လွှတ်ကျမတတ်ဖြစ်သွားသည်။တမင်ရှောင်နေတာကို ။လာရှုပ်ဖြစ်အောင် လာရှုပ်နေတယ်။
«ကိုကို ..ထမင်းစားမယ်»
«မဆာသေးဘူး »
«ကျွန်တော် အကုန်စားပစ်မှာနော်»
စားပစ်ပေါ့ ဟုစိတ်ထဲ ရေရွတ်၍သာ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ထိုစကားသာ အခုနေပြောလိုက်ကြည့်။ထိုကလေးပေါက် တကယ်စားပစ်မှာ သေချာတယ်။
«ကိုကို..ကြိုသတိပေးတယ်နော်။ကိုကို နောက်(၅)မိနစ်မှာ ထွက်မလာရင် ကျွန်တော် ဝင်လာခဲ့မှာ »
ကျွန်တော် အော်ပြီး ရယ်ပစ်လိုက်သည်။လော့ချထားတာကို ဒီကလေး မသိဘူးလား။တံခါးကို ဖြတ်ဝင်လာရအောင်လည်း အားကောင်းတဲ့သူဆိုတော့။
«အန်တီက ကိုကို့အခန်းသော့ ကျွန်တော်ကို ပေးခဲ့တယ် »
အပြုံးတွေက ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားသည်။ခြေလှမ်းတွေကလည်း တံခါးပေါက်ကို ဦးတည်မိသား။
«မဆာသေးပါဘူးဆို!! မင်း *»
တံခါးဖွင့်ပြီး ပိတ်အော်ပစ်လိုက်ပေမယ့် စကားလုံးတို့က တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ကျွန်တော် တံခါးဆွဲဖွင့်လိုက်စဉ်မှာ ရင်ဘတ်နား တိုးမိလာတဲ့ကိုယ်လေးကြောင့် ငုံကြည့်မိတော့ ကျွန်တော်ကို ပြန်မော့ကြည့်နေတဲ့
အရောင်တောက်တောက် မျက်ဝန်းလေးတွေကြောင့် ပါးစပ်ဖျားထက်မှာ ရန်တွေ့ရန်စီထားတဲ့စကားလုံးတို့က ပျောက်ရှသွားသည်။
