UNI.....
«ကိုကို»
ကျွန်တော်ကိုမြင်တာနှင့် ကိုကိုဟု ခေါ်ကာ ပြေးလာတဲ့ ထိုကလေးကို ဘယ်သူမှ မတားကြ။ထိုကလေး ရောက်လာကတည်းက ကျွန်တော်က ကလေးထိန်းဖြစ်နေသည်။ကျွန်တော် ဘယ်သွားသွား၊တကောက်ကောက်လိုက်လာတတ်သည်။မခေါ်ဘူး၊နေခဲ့ ပြောလည်းမရ။အတင်းလိုက်တွယ်ကပ်နေသည်။မေမေတို့ကလည်း ထိုကလေးနဲ့ အလိုတူ၊အလိုပါ။အဲ့ကလေးကို ချန်ခဲ့ထားခဲ့
ကြည့်ပါလား။တစ်နေကုန်ဆူလို့ မပြီးတော့ဘူး။အပြစ်မရှိတဲ့ကျွန်တော်ကြိုက်တဲ့ ဖရဲသီးကိုပါ ထည့်ဆူသေးတာ။
«ကျွန်တော် လိုက်ချင်တယ်»
«ငါ စာကြည့်တိုက် သွားမှာ»
«ရတယ်။စာကြည့်တိုက်လည်း လိုက်မယ်»
«ပြီးမှာ စာကြည့်တိုက်မှာ အိပ်ပျော်ကြည့်!ငါ ထားခဲ့မှာ»
ခြိမ်းခြောက်စကားက ထိရောက်သွားသည်။ဇက်
ကလေးပု၍ ဘာမှမပြောဘဲငြိမ်ကျသွားသည်။သို့သော် မလိုက်ဘူးမထင်ပါနဲ့။ကျွန်တော် ခြံအပြင်ကို ခြေလှမ်းလိုက်သည့်နှင့် အနောက်ကနေ အပြေး လိုက်ပါလာသည်။ကျွန်တော် ထိုကလေးကို ကြည့်၍ ခေါင်းခါယမ်းမိသည်။အီဒုံဟျော့ခ်က တကယ်မလွယ်ဘူးပဲ။တစ်နေတော့ မှတ်လောက်အောင် လမ်းမပေါ်မှာ ထားခဲ့အုံးမယ်။
ကျွန်တော့်အတွေးတွေကိုမရိပ်စားမိတဲ့အဲ့ကလေးက ကျွန်တော်ကို မော့ကြည့်လျက် သွားဖြဲပြလာသည်။အတော်ရုပ်ဆိုးတာပဲ။
စာကြည့်တိုက်ရောက်တော့ ကျွန်တော်ဖတ်ချင်တဲ့
«»စာအုပ်ကို ယူပြီး အခန်းထောင့်မှာ သွားဖတ်လိုက်သည်။ထိုကလေးကတော့ စာအုပ်စဉ်တွေကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်နေသည်။ကောင်းသားပဲ။အနားမလာတော့ နားအေးသက်သာတယ်။မဟုတ်ရင် စာအုပ်ထဲ စိတ်ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။သူ မေးသမျှကို ဖြေရ၊ဒေါသထွက်ရနဲ့ စာလည်း ကောင်းကောင်း မဖတ်ဖြစ်လောက်ဘူး။
စာအုပ်တစ်ဝက်လောက်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ညောင်းညာနေတဲ့မျက်လုံးတွေ ခဏတာ အနားပေးလိုက်သည်။မျက်မှန်ကိုချွတ်ပြီး ဘေးနားကို ကြည့်မိတော့ အနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ထိုကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ထိုအချိန်မှာ ဒုံဟျော့ခ်ပါလာတာကို သတိရသလို။တစ်ဆက်တည်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ဒီလိုကျတော့ ဒီကလေးက လိမ္မာသား။မနှောက်ယှက်ဘဲ
အနားမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်ပေးရှာတယ်။
