UNI....
ဒုံဟျော့ခ် ထွက်သွားပြီးကတည်း ကျွန်တော်ဟာ အိမ်ပြန်ရမှာကို ကြောက်လာတယ်။အမှတ်တရဟောင်းတွေဖြင့် ပြည့်နှက်နေတဲ့အိမ်လေးက ကျွန်တော်ကို နာကျင်စေတယ်။ကြာလာတော့ အိမ်ပြန်ရမှာ ကြောက်သည့်ရောဂါ ရလာသည်။ထို့ကြောင့် နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ထိုအဖြစ်အပျက်တွေကို မေ့ဖျာက်ရန်အတွက် မေမေတို့နဲ့ ခွဲနေခဲ့သည်။ပထမက ဂျဲနိုနဲ့အတူနေမယ်ဆိုသည့်အကြောင်းပြချက်နှင့် ဖြစ်ပြီး အခုတော့ ကျောင်းဆောင်မှာ နေမယ်ဆိုသည့်အကြောင်းပြချက်နှင့် ဖြစ်သည်။အိမ်ပြန်လာဖို့ပြောတိုင်း အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံဖြင့် ငြင်းတတ်သည့်ကျွန်တော်ကို မေမေက ဆူသည်။နင် အိမ်ကို မုန်းနေတာလားတဲ့။မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းဆန်ချင်ပေမဲ့ ထိုအရာက အမှန်တရားဖြစ်၏။မုန်းနေတာထက် စိတ်နာနေတယ် ပြောရမလား။
အချိန်က သူ့ရယ်သံလေးဖြင့် ပျော်ရွှင်ခဲ့တဲ့အိမ်လေးက အခုတော့ စိတ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းသည်။အိမ်အရိပ်ကို ခြေချလိုက်သည့်နှင့် သူ့ရင်ဘတ်က အောင့်တတ်လာပြီး အဲ့နေ့က သူထွက်သွားခဲ့မှန်း သိလိုက်ရသည့်ခံစားချက်က အသစ်တစ်ဖန်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော်ကို အဆုံးမဲ့ နာကျင်စေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ အလွမ်းဒဏ်တွေ တောင်းခံနိုင်အောင် နှုတ်ဆက်စကားပြောခဲ့သင့်တယ်။
အမှတ်တရာကောင်းတွေ ဖန်တီးပေးသွားခဲ့သင့်တယ်။
သူ မရှိဘဲ ဘဝကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းဖို့ အားအင်တွေ ပေးသွားသင့်တယ်။
🔺🔻🔺
မနက်ခင်း စောစောစီးစီး ကြားလိုက်ရသည့်
မင်းကို အဆောင်မှုး ခေါ်နေတယ် ဆိုသည့်အတန်းဖော်စကားကို စိတ်ရှုပ်ကာ ကျစ်ဆုပ်မိတယ်။မနှစ်ကတည်းက တစ်ခါတည်း အပြတ်ပြောပြီးသားကို ဦးနှောက် မကောင်းကြဘူးလား မသိဘူး။စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အဆောင်မှုးရဲ့အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
«ထိုင်ဦး မင်ဟျောင်း»
«အဆောင်မှူး ဘယ်လိုပဲပြောပြော။ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး»
