UNI...
«အီဒုံဟျော့ခ်!!»
အခန်းထဲမှာ အထွက်၊အရှေ့၌ ပိတ်ရပ်ပြီး အော်လိုက်သည့်အသံပိုင်ရှင်ကြောင့် ထိန့်လန့်စွာ နောက်ဆုတ်မိသည်။ကိုကို စိတ်တိုနေရင် အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော်ကို သေသွားဖို့အတွက် ဆုတောင်းနေသလား ထင်ရသည်။နီရဲပြီး ဒေါသမီးတွေ တောက်လောက်နေသည်။
ဘာဖြစ်လာပြန်ရတာလဲ။မနက်က အကောင်းကြီးပါ။
«မင်းက ကလေးလား!! »
ကျောပိုးအိတ်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ခေါင်းရမ်းပြလိုက်သည်။ကျောင်းသားတစ်ချို့က အကဲခတ်နေတာကိုမြင်တာကြောင့် အနည်းငယ်ရှက်စိတ်ဝင်လာသည်။ကိုကို့လုပ်ရက်တွေက ကျွန်တော်ကို အရှက်ခွဲနေသလိုပဲ။
ငိုချင်လာသည့်စိတ်ကြောင့် ခေါင်းငုံထားမိတယ်။ကိုကိုအရှေ့မှာ ကလေးတစ်ယောက်လို အငိုမသန်ချင်ဘူး။
«လိုက်ခဲ့!!»
ဆောင့်ဆွဲထားသည့်လက်တွေက အရင်တိုင်း နွေးထွေးနေဆဲ။သို့သော် နာကျင်မှုကတော့ အတိုင်းထက်လွန်း၏။ရူးမိုက်လွန်းတဲ့ကျွန်တော်က လက်တွေနာကျင်နေတာတောင် မရုန်းခဲ့ဘူး။လွှတ်ပေးပါလို့လည်း တစ်ခွန်းမပြောခဲ့ဘူး။ဒီလက်တွေက ကျွန်တော်ကို ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်အောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပါစေ။ကျေနပ်တယ်။
«ကလေးမဟုတ်ဘဲ ဘာလို့ သူများဆီက ဂရုစိုက်ခံချင်နေတာလဲ!! ဟမ် »
လူရှင်းသည့်နေရာရောက်မှာ ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်ချပြီး ပြောလိုက်သည့်ထိုစကားက ကျွန်တော်ကို နာကျင်စေသည်။ဘယ်သူဆီက ကျွန်တော် ဂရုစိုက်ခံချင်နေလို့လဲ။ဘယ်သူကို ,ကိုကိုလောက် ခင်တွယ်ပြီး တွယ်တာနေလို့လဲ။
မငိုမိအောင် အောက်နှုတ်ခမ်းကိုသာ ဖိကိုက်ထားမိသည်။အခုဆို နှုတ်ခမ်းကိုက်တာ အကျင့်တစ်ခုလိုဖြစ်နေပြီ။
«ငါ အရှေ့ရောက်ရင် ဖြူစင်သလိုနဲ့ သူများတွေနဲ့ဆို ငလူးပြီ»
စွပ်စွဲချက်က ပြင်းထန်လွန်းလို့ ရင်ဘတ်အစုံက အောင့်တတ်သွားသည်။
