UNI....
နှစ်ယောက်ခန်းလေးထဲမှာ လေထုက အမြဲ
အေးစက်ငြိမ်သက်နေသည်။တိတ်ဆိတ်မှုတွေဖြင့် အသားမကျသည့်ကျွန်တော်က ထိုအခြေအနေကို အနေရခက်သည်။ကျွန်တော်ကို မမှတ်မိတာကို အပြစ်မဆိုရက်ပေမယ့် ဒီလိုမျိုး အေးစက်စက်ဆက်ဆံတာကိုတော့ အလိုမကျပါ။ဘာဖြစ်ဖြစ်
စီနီယာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်သင့်တယ် မဟုတ်လား။
ကိုကိုဘက်က စပြီး ကျွန်တော်ကို စကားစပြောတယ်ဆိုတာ မရှိသလောက် ရှားသည်။ကျွန်တော်ဘက်ကလည်း ပြောစရာရှိသည့်တိုင် မပြောရဲဘဲ ငြိမ်နေမိတယ်။ကိုကိုဆီက ကြားရသည့်စကားတစ်ခွန်းဆိုသလို တစ်ခွန်းက ကျွန်တော်ကို နာကျင်စေတယ်။အခန်းထဲမှာကျွန်တော်ကို ရှိတယ်မထင်ဘဲ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်နေသည့်ကိုကိုက လုံးဝ လူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ။ကျွန်တော်ကို နည်းနည်းမျှ အဖက်မလုပ်ဘဲ သူ့ဟာသူ အေးဆေးနေလေ့ရှိသည်။
မနက်မိုးလင်းရင် ကျောင်းသွားပြီး ညနေမိုးချုပ်မှ အဆောင်ကိုပြန်လာတတ်သည်။ထို့အပြင် ကြားထဲအချိန်တွေမှာ အရိပ်လေးတောင် မမြင်ရဘဲ ပျောက်နေတတ်သည်။အိပ်ခါနီးမှ မျက်နှာလေးကို အလွမ်းပြေ မြင်ရတယ်။
ဒီနေ့လည်း မိုးချုပ်သည့်အထိ အဆောင် ပြန်မလာသေးပါ။ခါတိုင်းထက် နောက်ကျနေတာကြောင့် စိုးရိမ်စိတ်ကလေးက ဝင်လာသည်။ကိုကိုက ကျွန်တော်ကို ဂရုမစိုက်ပေမယ့်ကျွန်တော်ကတော့ လျစ်လျူရူပြီး မနေနိုင်ပါ။အဆောင်ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး မျှော်လင့်နေမိသည်။
«ဖုန်းနံပါတ်လေး တောင်းထားရင် ကောင်းသား»
ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ပြီး လာရာလမ်းလေးကို မျှော်နေမိသည်။လက်က နာရီကို ငုံကြည့်ပြီးနောက်မှာ စိုးရိမ်တဲ့စိတ်လေးက ကြီးထွားလာသည်။
«တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေတာလား»
အတွေးတစ်ခုနဲ့တင် ရူးချင်သွားသည်။ထိခိုက်ဒဏ်ရာသေးသေးလေးတောင် မရစေချင်သည့်လူသားတစ်ယောက်မို့ ကြီးကြီးမားမားထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားမှာကို ကြောက်တယ်။
