UNI.....
သူရဲ့ပျော်ရွှင်ခြင်းကို ရှာဖွေရန် နယ်မြို့လေးကို ထွက်လာခဲ့သည်။သူ အဘိုးကို ကျွန်တော်ထက် ပိုချစ်တာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။သူ ဂျာမနီက ပြန်ရောက်ကတည်းက အဘိုးကို ရှာဖွေနေတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိတယ်။ပျောက်သွားတာမဟုတ်ဘဲ အစဖျောက်သွားသည့်သူဦးလေးကြောင့် သူ ရှာဖွေနေပေမဲ့ သတင်းအစအန မရခဲ့တာဖြစ်၏။
ထိုကြောင့် သူချစ်တဲ့အဘိုးကို သူ့အနားမှာ ပြန်ခေါ်ပေးထားချင်တယ်။သူရဲ့လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့အပြုံးတွေကို ပြန်မြင်ချင်တယ်။ကလေးဘဝတုန်းကလို သူကို အပူအပန်ကင်းတဲ့ဘဝလေးကို ပိုင်ဆိုင်စေချင်တယ်။ဒါက သူကို ကျွန်တော် ဆိုးခဲ့သမျှ မျက်နှာပြန်ယူတာဆိုရင်လည်း ဟုတ်တယ်။
တိတ်ဆိတ်နေသည့်နယ်မြို့လေးမှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ပင်လယ်လှိုင်းသံတွေဖြင့် ဆူညံ့လျက်ရှိသည်။နီးစပ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ကြည့်ပြီးနောက် လက်ထဲမှာ မြေပုံနှင့်လိပ်စာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ကြည့်မိတယ်။
«နေရာက မှန်ပါတယ်»
တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့မိတာကို အခုမှ နောင်တရသည်။သူအတွက် အချစ်သူရဲကောင်းကြီးဖြစ်ချင်တာကြောင့် ဘယ်သူမှ မခေါ်ခဲ့မိဘူး။
«လူလေး။ဘာရှာနေတာလဲ»
«အဘိုး!!»
ကျွန်တော် အလန့်တကြား အော်မိတယ်။ရုပ်မှတ်မိတာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အသံ မှတ်မိနေတာကြောင့်ဖြစ်၏။လက်ထဲမှာ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်၍ ထပ်စစ်မိတော့ အဘိုးမှ အဘိုးအစစ်ဖြစ်၏။
«ငါကို သိလို့လား»
«ဗျာ»
«အဖေ ဘာတွေလျှောက်သွားနေတာလဲ»
«မင်း ငါကို အဖေလို့ ခေါ်ပြန်ပြီ»
အသံလာရာကြည့်လိုက်တော့ သူရဲ့ဦးလေးဆိုသူ ဖြစ်၏။တော်သေးတယ်။သူ့ဆီက သူ့ဦးလေးအပုံ တောင်းယူထားလို့။မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ၊ဘယ်ဝါမှန်း မသိဘဲ တိုင်ပတ်နေမှာ။
«မင်းက »
«အီမင်ဟျောင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်»
