UNI...
ဒုံဟျော့ခ်။သူ ကျွန်တော်ကို စကားပြောရင်အကြည့်ချင်းမဆုံဘဲ မျက်လွှာချထားတတ်သည်။ကျွန်တော့်ဘေးနားမှာ ခပ်အေးအေးလေးနေပြီး ငြိမ်ကုတ်နေတတ်သည်။မျက်နှာလေးကလည်း အမြဲ ညှို့ငယ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို အလေးအနက်တွေးနေပုံရတယ်။ထိုတစ်စုံတစ်ရာက ကျွန်တော် သူကို မေ့ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့လို့ စိတ်မကောင်းမှုတွေနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။သူ့ဦးနှောက်ထဲ ဘာတွေတွေးနေတာလဲနော်။ကျွန်တော် သူကို မုန်းလို့ လိမ်ညာခဲ့တယ်လို့ ထင်နေတာလား။
«ဘာဖြစ်ထားတာလဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်»
ဟင်ဒရီက သူနဲ့ကျွန်တော်ကို ကြည့်လျက် မေးလာသည်။သူကတော့ ထိုစကားကို မကြားဘဲ ရှောင်ကျွင့်နဲ့လေကြော တည့်နေသည်။
«သူ ငါကို စိတ်ကောက်နေတာ»
«ဒါဆို ပြန်ချော့လိုက်လေ။ဘာလုပ်နေတာလဲ»
«ငါမှ မချော့တတ်တာ»
«အပိုပြောဦးမယ်။မင်း ဟိုတစ်ပတ်က ဆိုင်ရှေ့မှာ သူကိုချော့နေတာ ငါ မြင်သားပဲ»
တူမှ မတူတာ။အဲ့တုန်းက သူ ငိုနေတာလေ။နာနာကျင်ကျင်နဲ့ ဝမ်းနည်းပြီး ငိုနေတာ။အခုဟာက စိတ်ဆိုးတယ်လည်း မပြောဘဲ အမြဲမှိုင်တွေးနေတယ်။ညှို့ငယ်နေတဲ့သူ့မျက်နှာလေးနှင့် ကျွန်တော်ဆီက အကြည့်တွေ ရှောင်ဖယ်နေတဲ့သူကို ဘယ်လို စကားအစဖော်ရမလဲ။
«အဲ့တုန်းက သူ့ခံစားချက်ကို ထုတ်ပြတယ်လေ။အခုဟာက....»
သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ကျွန်တော်ကို ဒေါသထွက်နေတာလား။စိတ်ဆိုးနေတာလား။ဝမ်းနည်းနေတာလား။
အတွေးထဲမှာ သူ ဝမ်းနည်းနေတာလို့ ထင်နေပေမယ့် သူ့ပုံစံလေးကြည့်ရတာ ကျွန်တော်ကို အမြတ်ဒေါသထွက်နေသလိုပဲ။
«ငါ ဘယ်လို ချော့ရမှာလဲ»
«ရှုပ်ပါတယ်။မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အခန်းထဲ ပိတ်ထားပေးရမလား»
«အေး။မင်း လုပ်ချင်ရင် လုပ်ပစ်လိုက်။ငါက ပြဿာနာမရှိဘူး»
«အရူးကောင်!ဒါမျိုးကျတော့ ချက်ချင်း လက်ခံတယ်»
