UNI....
Taxi ကားပေါ်မှာ ပွစိပွစိပြောလျက် စိတ်ဆိုးနေသောကလေးငယ်ကို ကျွန်တော်မှာ အသည်းတယားယားနှင့် သူ ဆူသမျှ ငြိမ်ခံနေရသည်။ကိုယ် က မမှားပေမယ့် သဝန်တိုလွန်းနေတဲ့သူကတော့ ကိုယ်ပဲ မဲဆူနေသည်။
မုန့်စားပြီး Zombie House ဝင်ချင်တယ်ဆိုလို့ ဝင်ခဲ့မိပါတယ်။သူက မကြောက်သည့်အပြင် ရန်ပြန်တွေ့နေလို့ အတင်းဆွဲခေါ်လာရတယ်။ဒါကို ဟိုအစ်မဘက်က ပါတာလား၊ဘာလားနဲ့ ကိုယ်ပါ ရန်လုပ်ခံရသေးတယ်။
«အဲ့ဒါ ကိုကို မကောင်းလို့။ကြောက်စရာမကောင်းတာကို ဘာလို့ တအားကြောက်ပြနေရတာလဲ»
ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အသံတွေရယ်၊မှောင်မဲပြီး အေးစက်နေတဲ့အခန်းထဲ ဘယ်အချိန်ပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ Zombie ကိုကြောက်လန့်ပြီး ဒီကလေး ရဲ့အနောက်မှာ ပုန်းမိပါတယ်။Zombie ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ကောင်မလေးက ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်လို့ ရန်ပြန်တွေ့လိုက်တာ ကပ်ကပ်လန်နေတာပဲ။
«ကလေးက သတ္တိခဲလေးမို့သာ Zombie House ထဲ ဝင်ခဲ့တာ။သရဲကားတောင် မကြည့်ရဲတာ
ကိုကိုက ကြောက်တာပေါ့»
သူ စိတ်တိုင်းကျတဲ့ဒိတ်လေးဖြစ်အောင် ကိုယ်မှာ တတ်နိူင်သမျှ လိုက်လျောက်ခဲ့ပါတယ်။အခုတော့ အဆူခံနေရပြီ။
«ဒူးတွေတောင် တုန်တယ်»
«ကိုကိုကလေ....မဟုတ်တာကို တအားကြောက်နေတယ်။အဲ့ဒါ လူလေ။လူ ။ Zombie အစစ်မှ မဟုတ်တာ»
«ကိုကိုလည်း သိပါတယ်။ဒါပေမယ့် ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။တအား ကြောက်နေတာကို»
အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်မျက်နှာလေးက ဇီးရွက်လောက်လေးပဲ ရှိတော့မှာ သေချာတယ်။တစ်လမ်းလုံး သူဆီက အဆူခံနေရတာ နားတွေတောင် ပူထူနေပြီ။
«ကိုကို သိပြီမို့။ထပ်မဆူနဲ့တော့»
သူကို မျက်နှာငယ်လေးနှင့်တောင်းဆိုလိုက်တော့ စိတ်ဆိုးမပြေသေးတဲ့ကလေးလေးက ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို မျက်နှာမူသွားသည်။။ဒါပေမယ့် မကြာပါဘူး။ပြန်လှည့်လာလေရဲ့။
«မျက်နှာကို အဲ့လိုမလုပ်ထားနဲ့လေဗျာ။မသိရင် ကျွန်တော်က အနိုင်ကျင့်နေတာကျနေတာပဲ»
