UNI.....
ညစာ စားချိန်ရောက်တော့ အန္ဒြေကြီးတစ်ခွဲသားနဲ့ မေမေလာခေါ်မှာကို စောင့်နေလိုက်သည်။လူကတော့ ဖင်တကြွကြွနှင့် ထမင်း ဆာနေပြီ။ကျွန်တော်က ဗိုက်ထဲ အစားရှိနေမှာ နေသာထိုင်သာ ရှိသူ။ငယ်ငယ်တုန်းကဆို ကျွန်တော့်ဗိုက်ထဲက သံစုံမြည်ပြီး ဆိုးဆိုးဝါးဝါးအော်ဟစ်မြည်ကြွေးနေလို့ အကောင်တွေ ရောက်နေတယ် ထင်ခဲ့သည်။အဲ့အကောင်တွေ ငြိမ်သွားအောင် အဆာကျွေးရမယ်လို့ မှတ်ယူပြီး ထမင်းကို ဗိုက်ထဲက အကောင်တွေအတွက် ရည်စူးပြီး စားခဲ့သည်။
အခုနေ ထိုအကြောင်းကို မေမေတို့ ပြန်ပြောရင် ကျွန်တော် ရှက်လွန်းလို့ မြေကြီးထဲ တွင်းတူးပြီး ပြေးဝင်မိမှာ။ဘယ့်နှယ့် ပေါက်ကရအတွေးတွေနဲ့ အီမင်ဟျောင်းပေါက်စ ဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ။
«မင်ဟျောင်းရေ~မေမေက ထမင်းစား ကြမယ်တဲ့»
အစ်ကို ခေါ်ပြောသံအဆုံး အိပ်ရာမှာ ငေါက်ခနဲ့ ထပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ကျွန်တော် ဗိုက်အတော်ဆာနေပြီ။
«အမလေး...လန့်လိုက်တာ»
တံခါးရှေ့က မသွားသေးတဲ့အစ်ကိုက ကျွန်တော် ရုတ်တရက် တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်၍ ထအော်သည်။ကျွန်တော် ရုပ်ဆိုးလွန်းတာကို မြင်လိုက်ရလို့ လန့်သွားတယ်ဆိုပဲ။ရယ်စရာတွေ။
«သွားရအောင်လေ...မေမေတို့ စောင့်နေလောက်ပြီ»
ပြန်ရန်တွေ့မနေဘဲ ထမင်းစားခန်းထဲကိုသာ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်သွားလိုက်သည်။အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ ထမင်းဝိုင်းမှာ ခုံကို ဆွဲပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။တိုက်ဆိုင်စွာ ထိုကလေးရဲ့ဘေးမှာ ဖြစ်နေသည်။ထိုကလေးပေါက်စက လှည့်ကြည့်ပြီး ရယ်ပြလိုက်ပေမယ့် ကျွန်တော်က ခပ်တည်တည်ပါပဲ။လူတိုင်းကို မရယ်ပြတတ်ဘူး။ဒါပေမယ့် ရယ်မိသွားရင်လည်း မရပ်တော့ဘူး။
«ရော့~ကိုကို့အတွက် »
မင်ဟျောင်း ပန်းကန်ထဲ ရောက်လာတဲ့အသားဖက်ကြောင့် ဝါးလက်စတောင် ရပ်တန့်သွားသည်။ဘယ်သူ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ဟင်းထည့်ပေးတာလဲ။ပြီးတော့ ဘယ်သူခွင့်ပြုချက်နဲ့ ကိုကို လို့ခေါ်နေတာလဲ။
