Hating Him (COMPLETED)

Chapter 4

Alam niyo 'yong nakaplano na lahat ng gusto mong gawin. You plan perfectly and the only thing left is how to execute the plan? Nakaplano na lahat sa isip ko. Naiimagine ko ang sarili kong sinasakal, sinusuntok o pinagsisipa. Pero the moment I wanted to execute my plan, hindi ko magawa-gawa.

It was my fifth attempt to cross line with the three men but every time I wanted to go near them, biglang bumibilis ang tibok ng puso ko. Not because I am in love dahil sa mga gwapo sila, it was because I am intimidated. Lalapit pa lang ako ay nanginginig na ako. The aura of that Harden never failed to intimidate me. There was this thing in him that will make you want to stay away from him. Hindi ko talaga alam kung bakit marami ang may gusto sa kanila. I can agree with Wyatt and Theo but not with Harden. His aura screamed danger. Palagi akong kinikilabutan.

Nong una ko sana silang lalapitan ay nag failed ako despite my so sure disposition, dahil nagtagpo ang mata namin nong Harden na yon. He glared at me or I thought he did. It feels like he was glaring at me and his eyes were like piercing me. It scared me and felt my body tremble. Napalunok ako at agad napaiwas ng tingin. Bigla akong nagsisi na nakuha ko ang attention niya kaya madali akong umalis ng time na ayon. My second, third and fourth attempts all failed just like this fifth attempt. Because I was intimidated big time!

"Ano ba, nerd! Umalis ka nga dito!" rinig kong sabi ng isang student. Napagilid ako dahil don. Hindi ko namalayang napahinto na pala ako kung saan ako nakatindig habang pinagmasdan ang tatlo. Hindi ko naman maisagawa ang plano ko.

"We would appreciate if you just skip lunch every day! Don't you know that we hate you here? We feel like our food is being contaminated just by your presence!" Tumawa ang nagsabi non kasama ang ibang nakarinig. I was literally two meters away from them.

"Thank god! I haven't ordered mine. Ikaw Elease? Kakainin mo pa yan?" maarteng tanong ng isa.

Umambang nasusuka ang tinawag na Elease. Nandidiri niyang binitawan ang kotsara at tinidor niya. "Over my dead body! I will order again pag alis niya!" sagot nito. She slit her eyes, as if it could make me walk away so that she could eat!

Nag-iwas ako ng tingin. Binalingan ko ulit ang tatlong lalaki na kumakain na ngayon. Pinakiramdaman ko ang katawan ko kung kaya ko bang lumapit pero the intimidation is still there. I sighed deeply. Kita ko rin 'yong mga student na malalapit sa akin na nagsisitayuan at tinatapon ang mga pagkain. That's how worse my situation is right now.

Mabilis kong nilisan ang cafeteria when I'm sure I can't go near the three. Napakurap kurap pa habang lumalabas ng campus. Naiinis ako sa luha kong mababaw. Ako naman ang may gusto nito. Palagi kong sinasabi sa sarili ko na wala akong dapat pagsisihan kasi nga ako ang may gusto nito. Kaya hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit naapektuhan ako sa mga ginagawa ng mga student ngayon! Ano ngayon kung tinatapon nila ang pagkain nila? It's not my money they were wasting, so, why cry?

Nang nasa kotse na ako ay nanghihina kong tinanggal ang disguised ko at nagmaneho papunta sa palagi kong kinakainan. Nang na-serve na ang pagkain ay hindi ko parin magawang kumain. Dahil siguro sa epekto ng mga narinig ko kanina. Nakatulala lang ako. I don't feel hungry all of a sudden. That feeling na I don't belong lingered in me. Kahit tigilan ko pa ang pagpapanggap na nerd and just stick to Eleanor Ortega, I don't think I would still feel belong. The image was too tinted to even forget about the disgusting behavior of student in Harden Academy.

Pinilit kong kumain kahit wala akong gana. Matapos ay parang wala akong ganang bumalik. I want to feel belong again. And I know where I can feel belong. Sa S.L university lang.

"Phabe!" tawag ko matapos sagutin ng kaibigan ko ang tawag.

I heard her grunted. "Oh? Nasa hospital ka? Gusto mong bisitahin kita?" sarkastik niyang tanong.